sábado, 31 de agosto de 2013

O temazo da semana: "Owner Of A Lonely Heart"


A primeira recomendación que vou facer antes de falar sobre esta gran canción de Yes consiste nunha máxima que fixen miña haberá cousa de dous anos: nunca deixedes que un mal recordo que involuntaria e inconscientemente asociastes a unha música determinada vos impida disfrutar da mesma. NUNCA. Porque a min pasoume algo parecido con Owner Of A Lonely Heart e prohibirse a unha mesma deleitarse con un son progresivo tan brillante é de xulgado de garda. Independentemente das lembranzas que che poida traer, que no meu caso non son moi agradables, non. Pero boeno, isto non é o blog de ningún miserento carente de vida social ata o punto de que teña que desafogarse na rede, na máis pública soidade, de modo que me vou cinguir ao propósito inicial deste pequeno artigo: comentar Owner Of A Lonely Heart, do grupo de rock progresivo Yes.

Este tema chegou á miña vida nun día chuvioso de outono de hai aproximadamente catro anos. Eu nunca oíra falar de Yes e todo o meu contacto co rock progresivo reducíase a un par de cancións de Genesis con Phil Collins (sí, fans de Peter Gabriel, quero que me crucifiquedes!) e, de repente, nun ordenador alleo, nunha casa allea, comezou a soar primeiro a percusión inicial e, a continuación, un riff de guitarra contundente e potente que nos presentaba a melodía básica de toda a canción, unha frase musical de gran sinxeleza que se repite ao longo do tema ata o final. Eu, marabillada por tan suxerinte introdución, preguntei: “Cáspita!” (por suposto, esa non era a interxección sorpresiva que empreguei) “Que canción é esta que soa tan ben?” Ao que o suxeito que se tomara a molestia de obter dun xeito non moi legal esa canción para que formara parte da súa biblioteca musical de iTunes respondeu: Owner Of A Lonely Heart, de Yes. E aí corrín eu para facerme con ela.

            Non tardei en metela en canto sitio había: ordenador, coche, trebello para illarte do mundanal ruido da rúa… Pareceume un temazo dende o principio, tiña unha forza especial que me cautivou dende o minuto cero. E, por suposto, ese son oitenteiro que tanto me inspira! Pero mentres lle daba unha e outra vez á tecla de repetición para escoitar de novo este tema os acontecementos comezaron a asoballarme e desterreina das miñas favoritas durante un tempo. Ata hai pouco que caín da burra e redescubrín esta canción ao mesmo tempo que me fixen un par de preguntas pseudoexistenciais sobre o sentido do seu videoclip, que roza e incluso sobrepasa o límite da bizarrada… Neste segundo “temazo da semana” que fago debería cuestionarme o seguinte: realmente a maioría das grandes cancións teñen un correlato comercial audiovisual francamente absurdo, carente de lóxica e/ou olvidable? Realmente a dinámica do pop é estraña, confusa e aleatoria, é un sistema moi complexo que me esforzo en entender pero que non consigo coñecer de todo, boeno, e menos despois de ver a esperpéntica performance de Miley Cyrus nunha entrega de premios da MTV, pero outro día irei a iso, que son cousas que tamén me interesa analizar…

            Ata o momento no que me decidín a describir todo o que me evoca Owner Of A Lonely Heart  non me parei a pensar no que en realidade quería dicir. O certo é que a letra vai en consonancia coa melodía, todos os seus compoñentes a fan optimista, fala de moverse e non resignarse, de ser un mesmo, de ser libre, etc., etc., etc. Por iso me resultou tan chocante tropezar con esta versión tan sumamente depresiva pero non por iso menos interesante de Grizzly Bear.


            Admito que este grupo, que non coñecía de nada e co que tamén batín por pura casualidade (por se a alguén lle axuda, direi que están detrás das cancións que soan no filme Blue Valentine, con Ryan Gosling e Michelle Williams) consegue darlle un novo aire á canción. Boeno, iso era máis que evidente despois de escoitala, posto que cambia absolutamente en todo! O ritmo e a instrumentalización non teñen nada que ver, son máis lentos e incluso acústicos, cunha leve reminiscencia dun sintetizador que crea ambiente; a voz é tenue e grave mentres que no orixinal de Yes é moi aguda, nun estilo que a min me parece moi semellante ao de Sting… Pese a que considero que é un cover decente e digno, para min é coma se lle arrebataran a alma á canción. Un tema con tanta forza en todos os seus elementos non se concibe cun espírito tan melancólico. Na miña modesta opinión, repito, esta versión non deixa de ser medianamente boa por outros motivos. En fin, o indie funciona así, con desautomatizacións a tope.

            E nada, isto é máis ou menos todo o que quería poñer enriba da mesa a propósito desta canción. Tan só me queda invocar ao posible lector destas liñas para que a escoite e a aprecie como un verdadeiro temaaaaaaaaaaaaaaaaaaaazo!



Ningún comentario:

Publicar un comentario