xoves, 19 de febreiro de 2015

O temazo da semana: “Like a Prayer”, de Madonna


A vida é un misterio. Por iso Madonna segue triunfando. Non era nin a que mellor cantaba, nin a que mellor bailaba, nin a máis ghuapa pero chegou á cima para quedar con ese “algo” que si tiña. Despois de non sei cantos anos exprimindo esa fórmula pop tan camaleónica, segue sendo unha cantante de (enorme) éxito, acadando a categoría de icona sen que o público a abandone a prol de todas cantas intentaron sacala do seu vitalicio trono de raíña do pop.

Sinceramente, Madonna é unha puta crack.

Si, meus señores. Eu tamén adoro a Madonna, o cal non deixa de resultar un pouco irónico, pero gústame. Gústame nas despedidas de solteira, gústame na ducha, gústame ao erguerme, gústame para levala no coche... Teño unha debilidade especial con ela, pois é difícil botar décadas no máis alto sen perder un ápice de actualidade e dignidade “popeira”, fronte a todas esas rapazucas que o único que teñen é unha todopoderosa discográfica e unha megalómana produción detrás. Cunha gran sutileza, Madonna derrotou a todas as Britney Spears, Christina Aguilera, Gwen Stefani, Katy Perry e Miley Cyrus do mundo, reinventándose en cada novo traballo e cada espectáculo, e a día de hoxe inspira por igual a adolescentes coas hormonas revoltas, a maduros nostálxicos e mesmo a monxas!


Madonna fixo da provocación unha arte. Foi unha auténtica pioneira en sementar polémicas máis ou menos morbosas que lograron poñela no punto de mira sen que puidesemos ignorar a calidade dos seus temazos. Porque si, no repertorio de Madonna atopamos auténticos temazos que merecen unha revisión en profundidade, mais eu decidinme por este Like a Prayer que, na miña opinión, compendia todo o que significa Madonna nos “pops” pretéritos e presentes. “Imos ló!”

Pertencente ao álbum homónimo de 1989, Like a Prayer ve a luz como single en marzo dese mesmo ano, converténdose nun bombazo tan instantáneo como a polémica que xerou, debido ás controvertidas imaxes que se incluían no seu correspondente video musical. A propia Madonna e un dos seus compositores de cabeceira, Patrick Leonard, deron forma a unha canción que mestura con xenialidade uns poucos xéneros e estilos e que xa deu sobrada conta da súa notabilidade para os anais do pop. É unha das 500 mellores cancións da historia para esa publicación mensual que así cando lle cadra fala de música pero, sobre todo, é unha das cancións máis reproducidas da miña lista de iTunes.

O comezo a min paréceme a bomba. Chamádeme simple pero hai riffs de guitarra que simplemente me namoran (e creo que xa levo citados un par neste blog). As primeiras notas de Like a Prayer son moi potentes e enérxicas, mais de socato este son deixa de oírse de forma abrupta para dar paso a unha melodía máis ceremonial na que aquela artista que confesaba sentirse virxe de novo tras dar cun amante de altura nos dicía con algo máis de solemnidade e menos picardía que só oír como a chamaban era unha pequena pregaria. E o que vén a continuación é unha verdadeira eucaristía do pop. Xa tiñas esas estrofas e ese estribillo amarrados ao hipotálamo cando de repente escoitas un contundente let the choir sing! que precede a algo que o fai todo aínda máis grande. Son unha persoa cunha mentalidade bastante sinxeliña para estas cousas e é máis doado conquistarme polo oído que polo estómago, sobre todo se o que oio é un coro de gospel. Todo queda mellor cun coro de gospel, todo soa máis amplo, máis épico e máis rematadamente xenial cun batallón voces a capella que poñan a carne de galiña. Todo. I want to know what love is de Foreigner tampouco sería o mesmo sen toda a parafernalia vocal do coro que acompaña o abatido lamento de amor de Lou Gramm. Sería unha balada oitenteira do montón. Pois con Like a Prayer sucede máis ou menos o mesmo. Xa sei que Madonna reza sen máis (boeno, ao mellor un pouco algho máis ca iso) durante toda a canción e que o coro de gospel lle vai que nin dios (nunca mellor dito) pero antes de que xurdise sobre a Terra ese alguén que me poida discutir isto e quitarlle mérito xa houbo xente o suficientemente lista como para saber conxugar tan evidentes conceptos con esa perfección (léase “evidentes” con entoación mongólica). Madonna e Patrick Leonard chegaron antes, “se siente”.


Boeno, pero como xa dixen e a pesar da miña eséxese do texto (no que non vexo nada especialmente subversivo a menos que certas mentes perturbadas vexan de todo aí), a cúpula eclesiástica, o puritanismo máis extremo, o fundamentalismo conservador que antecedeu a algúns dos enxendros que padecemos na actualidade e demais baluartes da intolerancia botáronse coma feras sobre a diva do pop por infamar á relixion en tan ignominioso videoclip. É que o teu é de traca, Madonna. Un santo negro que se bota a chorar, cobra vida, che espeta dous bicos e marcha da igrexa que o resgarda. Cruces ardendo e ti cantando diante delas. Polo medio unha falsa acusación de agresión a unha rapaza indefensa contra un mozo negro sospeitosamente idéntico a ese santo que che bota unhas bailas antes de deixar o templo. Joder, Madonna, como molas! Se realmente esta xente tan rancia non era quen de decidir cal destas cousas era a que máis lle molestaba do conxunto. Mareábanse con tanta pirotecnia supostamente impía! Fixádevos como foi o conto que Pepsi tivo que cancelar unha campaña asociada á canción debido á presión exercida polo gran energúmeno da polémica...

Ai, a polémica... Non foi a primeira nin a última na carreira de Madonna e de pouco serviu que dese a entender o carácter ficcional do vídeo por partida dobre poñendo a todos os seus intérpretes a recoller aplausos ante un público imaxinario mentres se bota un pano sobre a escena xusto ao final. Tampouco lle valeu xustificarse por activa e por pasiva expoñendo as cándidas e inocentes intencións que levaron á composición do tema. A ver, é certo que iso do cambio de contextos vai un pouco no rollo da letra pero tampouco é para tanto. E a defunta Whitney cantaba cousas moi parecidas e ninguén a tachaba de blasfema ou a acusaba de rirse do catolicismo. Nin lle buscaron o dobre sentido sexual a pezas como All the man that I need, que tamén podían.

Con todo, a canción converteuse nun deses grandes ghits que aparecen en recompilacións de toda índole, soan nos momentos oldies das radios musicais e se reversionan ata a saciedade. Porque si, como todo gran temazo de ben, Like a Prayer tamén ten algún cover no que vale a pena deterse un anaco (non, non imos contar a versión feita polos protas de Glee, me niego!). Da inxente cantidade de reescritas do tema que atopei quédome con esta carghación ao bombo a cargo dun tal Jay Smith...


E o rollo vintage e blueseiro desta outra.


Xa para ir concluíndo esta cousiña, non podía faltar a invitación a escoitar e redescubrir esta canción. É pura enerxía pop. Teno todo. E, por favor, non deixen de considerar a Madonna como a gran artista que foi, é e segue sendo. Ela mola moito máis que todas esas niñatas que intentan imitala mal.

Aí vos queda este auténtico temaaaaaaaaaaazo!


Como dirían en certos círculos (voume abster de citar outra vez a 13TV porque xa lles din moita publicidade neste blog... Merda! Volvín facelo!): Madonna! A que non tes ovarios a meterte do mesmo xeito cos musulmáns! Eh? EH???

Ningún comentario:

Publicar un comentario