mércores, 10 de xuño de 2015

Bodrios entrañables: “Mad Max: Alén da cúpula do trono”


Posters que son conscientes da súa epicidade...

Na pasada xornada de reflexión fun ver Mad Max: Furia na Estrada e constatei dúas cousas: que non é a película máis axeitada para ver coa túa parella (o que cheghan a padecer os que se xuntan a unha friki coma min...) e que outro cine de acción é posible. Vertixinosa, tola e espectacular, dá o que promete dende o primeiro minuto, recolle os mellores elementos estéticos da saga orixinal para perfeccionalos e regálanos á mellor heroína de acción da historia do celuloide, a Imperator Furiosa encarnada por Charlize Theron, quen, nun guión sinxelo (que non simplón), toma as rendas da situación, chega a ter máis protagonismo que o novo Max de Tom Hardy e serve para que se introduzan temas nunca vistos nunha película destas características (incluso cualificados de feministas, para flipar e ben). Cine de acción con maiúsculas e o mellor blockbuster no que levamos de ano cinematográfico (espero que co permiso de Star Wars: The Force Awakens, pola conta que me ten!). PERO! Non estou aquí para falar de cuartas partes que conseguen ser brutalísimas, senón de terceiras entregas anteriores da mesma saga que apestan!

George Miller, ese señor que no tráiler da Mad Max que aínda podemos ver nos cines nos é presentado como un gran visionario, efectivamente tivo unha visión. Viu un futuro apocalíptico, viu un personaxe instintivo e marxinal que acabou sendo unha icona do cine dos anos 80 e, sobre todo, viu a Mel Gibson convertido en estrela máis aló da súa Australia natal. Tras dúas películas máis que recomendables sobre a caída en desgraza e a loita pola supervivencia nun mundo hostil de Max Rockatansky (Mad Max: Salvaxes da Autoestrada e Mad Max: O Guerreiro da Estrada), Miller decidiu darlle un digno final ao seu gran antiheroe de western moderno con cheiro a gasolina nun terceiro e último filme que tiña que ser un citius, altius, fortius en toda regra. O resultado? Un catastrófico truñaco que remata coa saga da forma máis indigna posible. Todo parece indicar que a máis actual Mad Max: Furia na Estrada vén a poñer remedio a unha frustración que continuaba latente nun director que agora, aos seus setenta anos e tras un paréntese no que se dedicou ao cine infantil e familiar, conseguiu revitalizar unha franquicia morta e case reinventar un xénero que parecía condenado á sobredose de metralla visual (efectos especiais, cámaras que se moven epilecticamente) e á hipérbole baleira en xeral. Porque realmente Mad Max: Alén da Cúpula do Trono (1985) cumpre todos os requisitos para ser un bodrio entrañable destes dos que tanto me gusta falar. Así que aló imos a Negocidade a ver como se lle crava unha boa puñalada a unha serie de películas moi interesante.

Boeno, os créditos iniciais xa deberían darnos unha idea de como vai ser a cousa. Por se os primeiros compases dun tema moi pop e moi oitenteiro que crea ambiente non fosen unha pista o suficientemente evidente, no segundo 19 xa se nos dá a clave definitiva. Xusto despois de exhibir o logo dunha gran distribuidora, da produtora e do nome principalísimo da superstar da saga Mel Gibson, aparece un nome que no seu día tivo que ser unha sorpresa maiúscula: TINA TURNER! Efectivamente, a avoa do rock é a coprotagonista desta terceira entrega de Mad Max e a canción que escoitamos nestes créditos cántaa ela. Ten que ser un soño. Último capítulo dunha coñecida saga con máis orzamento e cunha diva indiscutible do pop dos 80! Isto promete! Promete ser ghloriosamente espantoso! A quen lle interese, a canción é One of the Living, un tema que só soa ben nestes créditos, a súa versión como sinxelo comercial carece dese aroma a cassette que tanto me mola.


Despois duns créditos nos que se ten a bondade de indicarnos quen fai de quen e nos que vemos que o aumento de capital serviu para contratar a Maurice Jarre como artífice da banda sonora (si, o mesmo que puxo música a todos os xoieiros do orbe despois de Doutor Zhivago), aparece un gran deserto e Max (Mel Gibson) sen o seu bólido. Agora vai nunha caravana de camelos e o seu estilismo parece un ensaio para o futuro William Wallace que o consagraría como oscarizado director. E dado que este é un mundo sen lei despois da hecatombe nuclear final e definitiva, aparece un tolo (Bruce Spence, que xa aparecía interpretando outro desquiciado papel no segundo filme da saga) nunha avioneta que non sei como voa pilotada polo seu fillo que non alcanzará os sete anos. Verosimilitude ante todo, mais isto non é o máis bizarro de todo o conxunto. Derriban a Max e róubanlle a súa caravana de camelos, o que o obriga a vagar polo deserto ata atopar un discutible oasis de civilización: Negocidade, onde transcorre o primeiro tramo do filme.

Unha vez Max (dobrado moi inapropiadamente por Héctor Cantolla na versión española, esa voz non lle pegha un carallo, se me permitides tan subxectiva observación) chega a Negocidade, intenta recuperar o seu carro en plan Manolo Escobar e os seus camelos. Nese sitio, e dada a situación de carestía e necesidade xeralizada, só vale o intercambio de bens nunhas condicións máis ou menos xustas e Max non ten nada para intercambiar, co que o gordaco que o recibe intenta botalo de malos modos coa escusa de que non vai alí a trocar nada, circunstancia que anoxa o suficiente a Max como para facer alarde das súas habilidades bélicas: dispararlle ao montón de plumas que leva un soldado neo-punk na cabeza. Y ya! Iso impresiona moghollón ao gordaco e decide levalo ante a máxima autoridade de Negocidade para propoñerlle un choio caralludo en plan mercenario.


            Logo duns interminables planos nos que se ve a miseria civilizada do lugar a través do que Max é conducido polo gordaco e outros a un simulacro cutre de Torrespaña, por fin entra en escena a verdadeira estrela da función: TINA TURNER (así, en ghrande, que para algho é estrela!). A ghran Tina encarna á Tía Ama (tradución chuluniana de Aunty Entity), unha sorte de raíña de Negocidade cuxo estilismo debeu inspirar a Beyoncés e Rihannas varias. Hoxe sería vangarda e o seu atavío ben digno de ser levado a unha gala do MET por moito que a Anna Wintour lle poida parecer unha ordinariez. O caso é que a tal Tía Ama vive nesa Torrespaña de cartón pedra dende a que controla todo o que se move e respira en Negocidade acompañada dun saxofonista cego (a mascota ideal, vamos) e explícalle a Max (despois de poñelo a proba) como chegou a construír e gobernar un sitio así. Tina cre no seu rol. Nótase. En toda a escena non deixa de actuar e moverse como a diva que é. En serio, hai algho máis pop e xenial que meter a Tina Turner en pleno apoxeo da súa carreira como cantante na túa peli post-apocalíptica? Seghuro que non!


Nin John Galliano, vamos...

            O choio caralludo de Max resulta ser o asasinato. Ten que matar a un fulano que, polo visto, é unha ameaza para a estabilidade e gobernabilidade do lugar (Aí! Eliminando sen máis miramentos á oposición! Terrorismo de estado! Vivaaa!), a cambio de provisións, combustible e demais cousas de primeira necesidade. O tipo en cuestión é un ghrandullón de moito nabo que vive peghado a un anano, xuntos forman unha unidade coñecida coma o Mestre-Golpeador (Master Blaster en inglés, matádeme, por favor!) e gobernan no chamado Submundo, onde a Tía Ama recluíu a proscritos e demais cascallos sociais a traballar arreo para dotar a Negocidade de enerxía. E como conseguen esa enerxía? Reproduzo o diálogo digno dun sketch ideado por José Luís Moreno no que se nos conta tal cousa:

-          Chamámolo o submundo, de aí saca Negocidade a súa enerxía.
-          Petróleo...? Gas natural...?
-          Porcos.
-          Refíreste a porcos coma eses?
-          Así é.
-          Unha merda!
-          De porco.
-          Que?
-      Merda de porco. [...] Todo funciona a base dun gas moi potente chamado metano. E o metano provén da merda do porco.

Vale, despois disto, os guionistas ben puideron tirarse ao Etna en erupción en plan Empédocles. Olé, olé e olé! Sen máis comentarios.


Versións posmodernas do primo de Zumosol e o anano gruñón...

Pois resulta que sen comelo nin bebelo, Max ten que matar ao Golpeador para que os que mandan en Negociadade poidan neutralizar e controlar mellor ao anano, que é o Mestre. En Negocidade tamén se poñen ata arriba de alcol e drogha no sábado noite, así que Max aproveita a circunstancia (e o feito de ver ao Mestre-Golpeador enriba do seu antigo vehículo) para meterse no lío. Pero a cousa é bastante máis cerimoniosa, xa que as leis de Negocidade ditaminan que cando dous homes teñen un desacordo, deben dirimir violentamente as súas diferenzas na Cúpula do Trono, o Pressing Catch do futuro. Unha cúpula construída cunhas poucas madeiras, na que se apelotona a xente a ver como se matan dous tíos. O recurso da violencia como frívolo espectáculo de masas sempre funciona ben e dálle calidade á película (si, claro...). Tina Turner si que sabe dar pan e circo ao seu pobo! As cousas tórcense un pouco, xa que cando Max ten a puntiño ao tal Golpeador (nunha escena de loita que ten de todo menos un ritmo narrativo acolloante), descobre que o pobre chaval é un deficiente mental atrapado nunha mole de puro músculo, así que se abranda e non o mata (de rematalo encárgase outro). Iso cabrea ben a dona Tina Turner, que o obriga a pagar por romper o seu trato xoghando a unha ruleta da fortuna que, no canto de estar presentada por Jorge Fernández, é conducida por un tipo que vai con abrigho de pel en pleno deserto e lle bota moita poesía fatalista á presentación (miña naiciña... Cantos freaks mordorianos levamos xa?). Un cadro, vamos. Nesta ruleta non che tocan coches, edredóns ou cafeteiras, non. O máis bonito que che pode pasar é que te manden ao desterro no deserto sen apenas auga e enriba dun cabalo famento (xa vos podedes imaxinar como son as outras opcións), que é o que lle sucede ao noso protagonista.


A partir deste punto, a película pega un xiro canto menos estraño e o que era unha fantasía videoclipeira post-apocalíptica coas súas pertinentes doses de pop e violencia moi sutil empeza a ser un actioner familiar con nenos! (Como se come isto?) Unha Pocahontas posmoderna recolle a Max a medio morrer no deserto e lévao a un oasis (un de verdade) onde só hai rapazada en farrapos. Pero que é isto? A antesala de Hook? Falta o neno con cresta que vai de líder! Eu a estas alturas da película xa me estou dando de ostias contra a parede e aínda non chegamos ao minuto 50. Ou iso, ou poñer a mesma cara que pon Mel Gibson mentres os nenos lle explican como chegaron alí, cara de “Dior mío, onde me metín?” Era necesario meter dous conceptos de película na mesma cinta e quedar tan anchos? Porque parece que estamos empezando a ver unha película completamente distinta e meter unha trama así de bo rollo tipo Poli de gardería en Mad Max parece que non casa.


Pero que coll... fago eu aquí?

A tribo esta de nenos e non tan nenos resulta ser o grupo de descendentes dos que sobreviviron a un accidente de avión hai tempo, non se nos di cando. E os rapaces, que teñen moita imaxinación das ánimas, montan un tinglado pseudo-relixioso arredor dun tal capitán Walker (que debe ser o fulano que pilotaba o avión) que volverá de entre os mortos ou de sabe Dios onde para guialos ao Mundo do Mañá Mañá. Si, non me trabuquei, é o Mundo do Mañá Mañá. Os cativos estes ademais fálanche dunha forma ben estraña, Tarzán ao seu lado é o paradigma da corrección gramatical. O caso é que pensan que Max é o tal capitán Walker e comeza a sentirse un pouco coma Brian cando o crucifican, só que este si que non é capaz de buscar o lado máis resplandecente da vida. Os pobres nenos quedan sen ídolo e entón unha patrulla comandada pola Pocahontas posmoderna, que non se resigna a quedar vivindo no oasis no que teñen auga e algo de vida vexetal despois da apocalipse nuclear (oligofrenias que non coñecen límites: onde se vai estar mellor tendo en conta que fóra de alí escasea practicamente todo???) trata de partir na busca dese mundo ideal que non existe. Max intenta impedilo en balde e uns poucos seguen o rastro dos que marcharon. E esa é a escusa que artellan no guión para provocar unha escisión na tribo, uns poucos marchan ao mando de Max e a inmensa maioría queda sen que volvamos saber absolutamente nada deles no que queda de película (e aínda queda un cacho).


En calquera caso, ao resto da tribo seguro que lles foi moito mellor, ou polo menos tiveron unha existencia algo máis tranquila, porque os demais van dar a Negocidade (bieeeeeen!!! Porque en ningún momento Max lles advertiu que iso era unha puta pocilga!). E non sei moi ben por que, tampouco é que quede tan claro, deciden rescatar ao Mestre (o anano este que vivía peghado ao Golpeador, por se alghén xa se perdeu) que agora está escravizado limpando merda de porco. Na factoría porcina esta da que sae luz do cu dos cochos atopan moi oportunamente os restos dun tren que tamén está moi oportunamente enganchado a unha vía que tamén moi oportunamente ten a súa continuidade máis alá de Negocidade. Moi ben. E xusto cando levamos 80 minutos dunha peli de Mad Max por fin hai unha persecución en coches!!! Aleluia! Sen tempo non foi! A ver se polo menos o final vale para algo...


Pero non, o clímax final é a estocada definitiva a unha película que non nos estaba dicindo moito, falta de acción, carente de ton e, encima, con altas doses de exposición (todo isto pertinentemente corrixido na cuarta entrega que vos sigo recomendando ferventemente). Tina Turner xa pilla o mosqueo definitivo despois de que lle leven ao anano que tan importante parece para o desenvolvemento da vida cotiá da súa cidade e saca todos os vehículos para ir de cacería polo deserto. O estilo é máis propio de Os tolos do volante que de Mad Max e con iso creo que o digo todo. No medio da fuxida na que, por suposto e como ben di quen conduce o tren, non hai plan (bieeeeeeen!!!), sucédense momentos de humor “mierder”, como un neno que empeza a mallar nun reloxo espertador cuxo son o asusta ou rapacillada que o flipa cun curso de francés en vinilo reproducido nun tocadiscos. Porque, atención, todos os trebellos deste estilo (gardados polo Mestre non sei para que) son para os nenos da tribo vestixios da “sabedoría perdida”, incluso hai por aí un boneco parlante de Bugs Bunny co que tamén alucinan. Un rollo parecido ao do Planeta dos Simios pero contado con bastante menos encanto. Porén, os malos alcánzanos e acabouse iso de pensar en iPods con telarañas. Un par de ostias, unhas pouquiñas explosións e po a esgalla ata que a historia remata onde empezou, xa que atopan aos que lle mangaron a caravana a Max e estes, así en plan redención, axudan aos rapaces e ao anano a escapar na avioneta. E que pasa con Max? Boeno, ten que perpetrar unha especie de atentado suicida para gañar tempo e, vítima dun dos recursos máis típicos do cine de aventuras, sacrifícase polo ben común! Unha última explosión, os demais logran escapar e Max queda tirado á espera de que os sicarios de Tina Turner o rematen. Pero esta rille a gracia do seu intento kamikaze (con estilo, que por algo é TINA TURNER!), perdóalle a vida e FIN!


Pensándoo ben, neste bodrio entrañable pasan demasiadas cousas. E todas son un sinsentido. A modo de epílogo, vese como a chavalada da avioneta chega a unha Sidney que non tería pasado a criba para que lle concedesen a organización duns xogos olímpicos (Burkina Faso está máis desenvolvida que esa morea de cascallos). O caso é que deciden que lles mola o sitio e aí quedan. Uns poucos rapaces en taparrabos a reconstruír unha gran urbe que tivo 4 millóns longos de habitantes... E logo falan de Podemos e as mareas como santos dos imposibles. E aí si que FIN!!!


Por fin cheghamos aos créditos finais (dedicatoria a produtor falecido na fase de post-produción incluída) con canción da superestrela TINA TURNER! O mellor momento da peli, que dúbida cabe, poñémoslle fin a un auténtico sufrimento mentres escoitamos un “megaghit” de Tina Turner: We don’t Need Another Hero, bombazo pop composto expresamente para este filme, suficientemente hortera e oitenteiro (con algunha versión metaleira solta polos Youtubes) como para que me guste e entoado pola voz rasgada de Tina. Mundial. Ata viste ighual que na peli para o videoclip. Por que estas cousas agora non pasan? A xente xa non quere cancións para as películas que non son de animación e é unha mágoa, francamente, pois sempre son un valor engadido. 


Mad Max: Alén da Cúpula do Trono foi divertida de ver? Para que volo vou negar, claro que si. Coma toda entrega falida dunha gran saga ten o seu punto. Non acada o nivel de xenialidade esperpéntica de Rocky IV (que, para min, é o bodrio molón definitivo e por iso foi o primeiro que reseñei), pero ten momentazos de exquisito delirio. É o problema que adoitan ter as historias sobre personaxes chungos, individualistas e amorais que pretenden sumarse ao final feliz: que non funcionan e saen cousas improbables pero chuscas. Todo raro, raro, raro. Máis raruno que o T-Rex que che anuncia no Chrome que non hai conexión a internet. Se cadra a intención era boa e na cabeza de George Miller a cousa non era tan desastrosa e furrulaba, pero o intento de buscarlle a humanidade que puidese quedarlle a Max Rockatansky para finalizar a saga deunos unha película deliciosamente incoherente. Un monumento á estulticia que, si, é un pracer culpable para compartir en grupo e partirse as cachas mentres intenta tomarse en serio a si mesmo. Un infumable pero insigne bodrio entrañable.


Que collonazos os teus, George Miller. Con razón tiñas ghanas de facer outra entrega apoteósica que te redimira algho...

Ningún comentario:

Publicar un comentario