Galería de ídolos femininos (I): Florence Welch

Adoro a Florence Welch. Punto. Que o diaño me leve a todas as divas do mundo, que carrexe para o inferno a todas as Mariah Carey, Céline Dion e ás que queren parecerse a elas! Que se esparexan polo Hades todos eses esperpentos de talent show que non saben máis que abarcar unha morea de oitavas sen ter un ápice de aquilo que é indispensable en calquera artista pop: carisma.

            Florence Welch (ou Flo, como me gusta chamala coma se tivesemos unha relación moi próxima) é todo carisma. Pura arte. Unha voz descomunal que nada ten que envexarlle ás mamarrachas de agudos estridentes que veño de mencionar. Unha artista por dereito propio, un estilo inconfundible e un repertorio que se axusta á perfección a unhas cualidades vocais que acadan o sublime. E, por se todo isto fose pouco, é belísima, para min unha das cantantes máis fermosas que vin e escoitei.

            No plano musical, o primeiro disco da súa banda Florence + The Machine, titulado Lungs (2009), xa era unha auténtica marabilla na que ese estilo para min tan ambiguo e impreciso chamado indie revelaba unha das súas mellores vertentes. Gracias a temas tan motivadores e tan ben construídos como Dog Days Are Over tiven ganas de erguerme da cama e poñerme a correr ou a berrar, eu que sei! Esta canción evocoume e segue evocándome un espírito de superación e vitoria, coma un impulso eléctrico que me empurra a seguir, unha canción moi optimista na que o ritmo e a voz son pezas fundamentais da engrenaxe.

             Pero foi con Ceremonials (2011) cando acabei de convencerme de que a calidade e o éxito de Lungs non eran circunstanciais nin anecdóticos. En Ceremonials non hai borralla, é un temazo tras doutro, unha morea de himnos nos que a voz de Flo resoa coma nunca e coa que se pode comprobar que o comercial non ten por que ser pernicioso. Porque sí, agora en pleno 2013, supoño que se che gusta moito, moito, moitísimo Florence Welch (como me pasa a min) xa non eres guay… Endemoniados hipsters… Boeno, como dicía, Ceremonials é o máis parecido a unha ascensión ao ceo que se poderá atopar en vida nun bo disco, todas as cancións teñen un cariz case mesiánico, unha instrumentalización que sempre vai in crescendo e un fondo catárquico inigualable. Escoitar Ceremonials é coma unha misa pop, ideal para doentes de ateísmo pero admiradores de toda a épica que xira en torno á relixión coma min. Os mellores cortes? Hai tantos… Pero What The Water Gave Me, Shake It Out e No Light, No Light configuran o meu podio de Ceremonials, un disco que nunca aburrirei nin deixarei de recomendar.

            Flo é única no panorama musical actual e para min é unha icona indiscutible noutro terreo que hoxe en día non parece menos importante para triunfar (aínda que non sexa máis que unha frivolidade): o da moda. Ninguén coma ela sabe levar un Alexander McQueen de Sarah Burton, un Elie Saab, un Givenchy de Riccardo Tisci, un Yves Saint Laurent de Stefano Pilati ou un Gucci deseñado exclusivamente para ela… Consegue transmitir coas súas prendas e coa súa forma de levalas ese algo etéreo que tamén transmite a súa espectacular voz.

            Todo canto esta muller toca faime amala cada vez máis: a súa participación na banda sonora de O gran Gatsby (Baz Luhrmann, 2013), unha colaboración nun recente concerto dos Rolling Stones, cos que interpretou unha das mellores cancións da historia do rock, Gimme Shelter e na que volveu exhibir a maiestas do seu prodixioso rexistro vocal; ou unha versión doutro temazo dos Fleetwood Mac, The Chain, unha homenaxe á súa gran e non menos xenial precursora: Stevie Nicks.

            E xa para ir rematando, o mellor clímax que se lle pode dar a esta oda á enormísima Florence Welch é un pouco de música. Escoitádea e aprenderedes a admirala, amala, adorala, idolatrala, venerala e celebrala coma min.