De nostalxia e outros males da vellez (I): "Go, go, Power Rangers!"

Despois dalgunha que outra xornada pouco benigna e xa que estamos en fin de semana e as neuronas xa comezan a sufrir o seu proceso de debilitación paulatina semanal, procedo a falar dun tema de gran inocuidade, para non ter que pensar moito ou dedicar moitos esforzos á lectura. Coma todos os seres dotados de vida e de pensamento, eu tiven unha infancia. E foi unha infancia ben normal, pese a que, agora, as infancias que tiveron lugar nos 90 comezan a ter a mesma consideración e xa empezan a gozar do mesmo respecto cultural que esas infancias vintage dos 80 ou os 70. Por suposto, a televisión foi un dos grandes alicerces nos que se asentaron os meus gustos puerís e unha ventá aberta a mundos irreais a través da que se perpetrou un dos maiores crimes que caracterizaron a miña nenez: a miña obsesión cos Power Rangers.

Só por se acaso intentarei refrescar a memoria do respectable: os Power Rangers son uns coñecidos personaxes dunha serie de televisión estadounidense (que tivo infinitas versións ata hai ben pouco) que neste 2013 cumpre 20 anos, motivo polo que lles vou render a miña particular “homenaxe”. Esta serie baseábase, á súa vez, nun arquetipo televisivo xaponés, os sentai, que un produtor de orixe exipcia, Haim Saban, adaptou ao mundo occidental. Ben, isto que de os chamados sentai foron adaptados é bastante discutible, porque o único que fixeron foi crear unha trama con actores americanos mentres as escenas de acción eran as mesmas do orixinal nipón. Cortar e pegar, así de sinxelo! E barato! E cutre! Moi cutre!

Pero boeno, o caso é que a min encantábanme os Power Rangers. Pero só me gustaban os das primeiras etapas, en especial, os seis Power Rangers que logo aparecerían na película de 1995 (logo vou a iso). Cal era o argumento desta serie? Ben, pois case se pode dicir que non tiña argumento e que os seus guionistas tiñan pouco choio, posto que contaba a historia duns poucos adolescentes recrutados por un señor moi, moi, moi raro chamado Zordon (creo que era interdimensional ou non sei como raio o definían) que vivía cun robot, Alpha (bastante máis “amaneirado” que C3PO), para formar un equipo de guerreiros ao servizo do ben e da xustiza. Este tal Zordon conferíalles poderes case ilimitados, uns traxes caralludos e uns vehículos último modelo, os zords, que se podían unir formando un megazord, para salvar o mundo. O primeiro gran gazapo é: como narices a un fulano que leva miles de anos vivindo nun bote de cristal, ao que só se lle ve a cara e que está mal dobrado (todo moi normal, vamos) se lle ocorre depositar o destino do mundo (máis ben, a seguridade nacional dos Estados Unidos) nas mans duns rapaciños coas hormonas revolucionadas? Sí, eu tamén creo que é unha decisión moi intelixente…

Os personaxes eran planos de todo, realmente non sei como incluso un neno pode chegar a empatizar con eles. Na primeirísima etapa da serie eran cinco: Jason, o ranger vermello; Zack, o ranger negro; Trini, a ranger amarela (non lembro o nome de ningún dos actores que os interpretaban, nin creo que mereza a pena recordalo, aínda bo é que me acordo dos outros!); Kimberly, a ranger rosa (Amy Jo Johnson) e Billy, o ranger azul (David Yost). Estes tiñan que enfrontarse coas forzas do mal, é dicir, cunha inxente cantidade de viláns absurdos e estúpidos (Rita, Lord Zedd, Goldar…) cuxo propósito de subxugar a toda a raza a humana era menos crible que Rajoy asegurando que para o ano saímos da crise.

Algúns dos rangers que veño de citar pronto desapareceron sen deixar rastro, parece ser que por reclamar melloras salariais (realmente, participar en semellante despropósito televisivo debería estar moi ben remunerado), o que significou o seu fulminante despido da serie. O elenco renovouse con novas caras: Rocky como o ranger vermello (Steve Cardenas), Aisha como a ranger amarela (Karan Ashley) e Adam como o ranger negro (Johnny Yong Bosch). A estes cinco rangers, Zordon engadiu un líder: o ranger branco, un tal Tommy interpretado por Jason David Frank.

Coma toda franquicia ansiosa de xerar beneficios, os Power Rangers non tardaron en dar o salto á gran pantalla con Power Rangers: a película (1995), un remix de todos os topicazos da serie, cunha trama que seguía a mesma estrutura argumental de calquera capítulo solto e que, por suposto, foi un éxito, especialmente en España e nos países latinoamericanos. E a min tamén me encantaba esta película, como non podía ser doutro xeito. E gustoume porque mellorou dun xeito considerable o que se vía na serie de televisión: os traxes dos power rangers parecían máis resistentes, a metamorfose era máis espectacular, o centro de mando de Zordon era máis moderno, o vilán principal tiña un pouquiño máis de carisma (un tal Ivan Ooze ao que debo agradecer o noxo que lle teño á col lombarda 18 anos despois), etc. Había unha serie de aspectos formais na película que non a facían tan cutre coma a serie, o cal non quita que tivera graves deficiencias (non imos incluír o argumento porque xa damos por sentado que é un bodrio) e cousas que son auténticas memeces: o malo sae dun ovo, DUN OVO, enterrado hai 6000 anos nas profundidades da cidade imaxinaria de Angel Grove; non sei onde van os superpoderes de Kimberly porque se pasa toda a película berrando “Tommy!” para que a salve (esa ranger rosa tan covarde e estereotipada que eu me pedía sempre no xogo, como cambia a vida), todo o mundo sabe que Tommy e Kimberly están liados pero na película tan só se desliza dun xeito sutil que deben ter ganas de atoparse os dous sós nun palleiro nunha noite de xeada, os personaxes de Bulk e Skull seguen sendo igual de insulsos que na serie e non fan puta gracia, os zords xerados por ordenador envelleceron bastante mal, a subtrama dos pais hipnotizados é igualmente anódina, os secuaces de Ivan Ooze non inspiran ningún tipo de respecto ou perigo, esa guerreira-sacerdotisa émula de Raquel Welch que axuda aos rangers a recuperar os seus poderes tamén é un estereotipo que non ten máis sentido que o de provocar algunha erección no público púber… Para completar esta cadea de desastres inherentes a unha película comercial e estival dirixida a un público novo, remítovos ao “Crítico da nostalxia”…

O mellor sen dúbida desta película era ver que se podía facer paracaidismo co Higher Ground de Stevie Wonder (versionado polos Red Hot Chili Peppers) e escoitar Dreams de Van Halen ao final (benditos 80!). Pero se avanzamos uns anos no tempo, concretamente uns dous anos máis tarde, tropezaremos cunha película que fai que Power Rangers: a película poida ser considerado un filme de Oscar ou de Palma de ouro: Turbo Power Rangers! Esta ¿película? é tal despropósito que a súa cualificación pola miña parte excede hiperbolicamente calquera expectativa negativa creada pola mesma, é dicir, que é unha merda. Máis rangers que desaparecen sen deixar rastro, un neno que usurpa o lugar do ranger azul, monstros aínda máis feos e ridículos, efectos especiais de pacotilla, un argumento aínda máis tonto que o da anterior película… En fin, mala non, malísima! E, por unha vez, o público reaccionou dunha forma axeitada, xa que foi un fracaso total e non gustou nin aos fans máis acérrimos. Por se alguén quere ampliar (aínda que o dubido), o crítico da nostalxia tamén lle dedica uns minutos a esta cousa…

A miña historia cos Power Rangers rematou pronto, posto que era unha serie tan infantil que non podía ser asimilada por raparigos de máis de 8 anos, supoño. Lembro a primeira película cunha especial nostalxia unicamente porque forma parte da miña infancia, desa infancia noventeira que agora está a ser debidamente reivindicada e que non se entende sen estes personaxes que á historia non creo que pasen (é medrar e darte conta do absurdo que era todo) pero que permanecerán aí para algúns e para lembrarnos o que fomos. Pois iso, rapaces, A METAMORFOSEARSE!