O temazo da semana: "Here I Go Again"

Gracias ao luns sabemos o que vale un venres. E gracias a melodías coma as de Whitesnake podemos agardar con optimismo, incluso nun luns, a ese fin de semana para o que xa queda un día menos. Here I Go Again é un himno á motivación, á loita e á superación. Só con escoitala xa unha ten ganas de erguerse e non parar, de seguir adiante, de deixar de depender das promesas de onte, de cambiar de idea, de non malgastar máis tempo, de irmos aló outra vez!

Esta canción apareceu na miña vida por vez primeira aló polo 2011 mentres vía na escuridade dun cine a batalla final de The Fighter (é que me encantan as películas de boxeo e esta, sen ser brillante, está moi ben e recoméndoa). No comezo desta pelexa, o personaxe encarnado por Christian Bale, un adestrador de boxeo adicto ao crack que busca redimirse elevando ao seu irmán (interpretado por Mark Wahlberg) á cuspide dos altares puxilísticos, motiva ao seu pupilo no ring cantando unha canción que comeza a soar por detrás, primeiro timidamente e logo xa como un estourido. Esa canción é Here I Go Again, de Whitesnake, unha canción que xa forma parte da banda sonora da miña vida.

Teño unha especie de fascinación case morbosa cos anos 80 e todo o que representan. A todos os niveis. E o chamado hair rock paréceme unha das expresións máis horteras, pode que sí, pero máis brillantes desta década. Que acusen a todos estes grupos do que queiran: que se son moi comerciais, que se rematou sendo un estilo pre-fabricado e xa todos acababan cantando a mesma canción coas mesmas pintas, que se son demasiado horteras, como xa dixen; que se son heavy “pasteleiro” e demasiado amable, que se ese organillo soa máis pasado que comer paella nun comedor universitario… A min encántanme! Estética e musicalmente, faltaría máis.

Para min, Here I Go Again é a mellor canción da historia que se pode inscribir neste estilo hair rock oitenteiro. Sí, a mellor. Hai unha épica, unha mística pop arredor deste tema que non alcanzo a describir sen parecer imbécil. Prodúcese unha total simbiose entre David Coverdale e eu, porque chega a un punto no que nos cansamos de camiñar sós ao longo da solitaria rúa dos soños e, veña, dálle! A berrar e a desbocarse! É unha canción moi grande, soa ampla, poderosa e contundente. Optimista e motivadora. E, como non podía ser doutro xeito, hai un “gorgorito” inimitable no que é imposible non desafinar e un solo de guitarra que efectúa unha transición estupenda.

Cantas veces teño berrado e feito meu o espírito do máis puro hair rock con esta canción! Na ducha, no coche, cociñando, movendo os labios en modo playback pola rúa coma se estivese no meu propio videoclip… Boeno, do videoclip mellor non falar, porque iso sí que é o colmo do absurdo (esa tipa que fai acrobacias no capó dun coche, que sae pola ventá do mesmo e que se pon a morrear ao vocalista mentres este conduce) e desmerece a canción, que non deixa de ser un auténtico temaaaaaaaaaaazo!

Non hai palabras para describir o monte de sensacións que me trae Here I Go Again. Só escoitándoa poderedes entenderme. Aí vola deixo para que vaiades poñéndolle o son axeitado a un fin de semana que seguro que será mellor e que xa logo chega!