Son tempos difíciles para a música en galego. Boeno, sempre son tempos difíciles, para que enganarnos? A creación en galego en xeral sempre vive de xeito dickensiano entre a espada e a parede. E estes días aínda máis, xa que a ameaza de reducir fulminantemente a puro cascallo un dos poucos altofalantes (por non dicir o único) nos que a música en galego tiña voz propia, o programa Planeta Furancho da Radio Galega, xa é unha realidade. Pese a todo, seguidores e non tan seguidores (ou máis ben, xente que xamais o escoitou pero que se apunta rapidamente ao bombardeo) aínda batallan para que esta demolición non chegue a ser definitiva. Considero que a miña obriga moral é sumarme. Non son todo o docta que debera na materia, xa aviso, sempre é complicado acceder á música en galego alén dos grupos da túa zona (e asegúrovos que na miña zona hai moito rock n’roll) ou dos poucos que tiveron a sorte de ser medianamente coñecidos. Mais aínda así, vouno intentar e vou compartir por aquí (sen que ninghén me nominase a ninghún legado, cadea ou o que sexa) os meus cinco melloriños daquelas bandas que compoñen, cantan e entusiasman ao público no noso idioma e que a min particularmente me encantan, para reivindicar a melomanía en galego. Eses melloriños que xa non podemos coñecer a través da radio pública que pagamos todos os galegos.
P.D.
Perdoade se a selección vos parece demasiado mainstream (en serio se pode falar de mainstream na cultura galega??? Boeno, con tanto hipster que hai por aí solto
seghuramente alghén ouse).
Aínda
que os seus ghrandes “ghits” foron sen dúbida algunha A infancia e Grelo 66
(dos que gravaron dous espléndidos videoclips), de Kastomä, banda histórica e
sempre reverenciada aínda que os seus membros xa non traballen xuntos baixo ese
nome, quédome coa caixa torácica do tamaño dun armario á que lle cantaban no enérxico Ruído. Pura metralla.
Cancionaza cunha potencia que fai que o corazón che lata a un ritmo esaxerado,
como ben din. Porén, non poder atopala en Youtube para facilitarvos a súa
escoita (xa empezamos...), obrígame a decantarme por outra. E a de Samhaín tamén mola o suficiente como
para partillala co respectable. Desculpade o bizarro do vídeo, non atopei nada
mellor...
Xa
falei da Familia por aquí en máis dunha ocasión (mesmo tiven a honra de
facerlles un ensaio de entrevista!). E non me canso. Normal con eses dous
discos nos que non hai borralla algunha e nos que atopas un temazo tras doutro.
E que mellor escolla que este Mala herba,
versión customizada dun tema dos Coasters, tarareable en calquera debate de
13TV?
Unha
ración de baixo protagonista para continuar! The Homens, cuxo regreso se
materializará na sala Capitol nos próximos días, firman Dance the troita, tema de título “galenglish” que soa a ghloria
rockeira!
A
Terbutalina vinos por primeira vez hai anos no defunto Badulake de Ordes, terra
de caciques, queique e moito rock n’roll,
como xa avancei. Nunca esquecerei esa mala baba, esa irreverencia, ese humor
case absurdo das súas letras... E esa estética tan, tan... Boeno, iso, que
tocaron en calzoncillos! O caso é que me divertín tanto nese concerto que nunca
puiden esquecelo, por iso eu agora tamén quero ser unha filloa...
Quería
despedir a miña selección cunha voz feminina. E para min en galego só hai unha.
Unha que pode gustar máis ou menos pero que é única e seguramente a historia da
música en galego a situará nun lugar de preeminencia nos anos vindeiros. Ela é
María Xosé Silvar “Sés”, xa moi coñecida entre o público galego (e tamén ao
outro lado dos Ancares) grazas ao ente pagan ao que llo teñamos que agradecer e
que este ano edita novo disco.
Como vedes, na terra hai calidade e cantidade. Por iso vos pido para rematar que non
deixedes de sumarvos ao grupo de Facebook “Defendamos Planeta Furancho” nin de
mobilizarvos por ter unha compañía de radio e televisión pública galega digna
que lle dea á cultura en galego o espazo que se merece.
#QueremosMáisPlanetaFurancho
