Salvados polo analfabetismo emocional...

          A última vez que lle dediquei unhas liñas a Jordi Évole, nalgún momento máis coñecido coma o Follonero, fíxeno con entusiasmo e boas vibracións. Hoxe fágoo tamén pero con reservas, reservas que agardo non caian no averno da rexouba endémica daqueles imbéciles e escuros (perdoen a pouco eufemística cita pondaliana) que adoecen por malinterpretar, retorcer e terxiversar absolutamente todo o que pasa polo filtro das súas eivadas neuronas.

O pasado domingo regresou Salvados, o célebre programa da canle estatal a Sexta, propiedade dun dos holdings da comunicación máis grandes deste país. Nestes tempos tan difíciles e tenebrosos nos que o bo xornalismo, o entretemento de calidade e a comunicación pedagóxica son unha quimera, o devandito programa presentado por Jordi Évole pode presumir de ser unha rara avis, sempre e cando non afoga na ebriedade do seu éxito. Nos últimos anos, déronlle ás eléctricas e demais ogros empresariais sen escrúpulos ata no carné de identidade, seguiron afondando na pantasma da crise, asumiron a responsabilidade de narrar a crónica política en detrimento dos seus voceiros habituais e acadaron a gloria definitiva coas súas entrevistas estrela (nunha delas mesmo se atreveron a sacar en horario de máxima audiencia o testemuño dun etarra arrepentido). E desta vez voltaron coa pompa e publicidade habituais pero cun tema de gran complexidade cuxo tratamento por parte de medios, lexisladores e sociedade en xeneral dista moito de ser o axeitado: a violencia machista.

Vin o programa. Sabor agridoce. Hai cousas que me gustaron moito, outras que simplemente me gustaron e outras que non me gustaron nadiña ou que mesmo me arrepiaron. En primeiro lugar, cómpre aplaudir a valentía dos responsables do programa, por moi irónico que isto poida ser falando do grupo Atresmedia. O titulo escollido para esta entrega xa era unha pequena gran vitoria: O machismo mata. As expectativas só podían ser colosais, parecía que por fin un programa de gran sona e recoñecemento ía poñer enriba da mesa o plantexamento definitivo da cuestión, explicando todas as causas de raíz e sen quedarse na punta do iceberg con esa cabeceira tan tallante e rotunda. A cousa quedou un pouco a medias e máis nun quero e non podo que nun retrato verdadeiramente rigoroso e sen sensacionalismos varios de como funciona a violencia machista. E tratarei de explicar porqué.

En primeiro lugar, Évole entrevista a unha xuíza especializada en casos de violencia machista despois de asistir a unha sesión na que se lle toma declaración a unha vítima desta violencia. Entre tanto argot xurídico, anécdotas e demais avatares, o relato da maxistrada desemboca nunha conclusión que non todos parecen aceptar: a lei en si mesma non é problema, o problema é a súa aplicación. A falta de medios e de garantías para as vítimas que se deciden a dar o paso e denunciar son a verdadeira lacra dun sistema xudicial moitas veces incapaz de facer fronte ao terrorismo machista, sen culpar ás mulleres que non denuncian nin lindezas polo estilo que tantas veces se escoitan nos telexornais cos cadáveres en quente. E si, a xuíza é a primeira en dicir que os casos de violencia machista deberían ter un tratamento similar ao terrorismo porque en definitiva son unha forma de terrorismo. Empezamos a usar termos usualmente vistos coma tabúes e esaxeracións. Moi ben. Cal é o problema? Que non se afonda nisto, non chegan a quedar claros os motivos polos que falar de violencia machista como unha forma de terrorismo é máis que apropiado a pesar de que se incida nunha cuestión fundamental: o persoal é político e este é un problema que atinxe a todos. Mesmo ten que chegar a recordar que calquera persoa que presencie un acto de violencia machista, non só a vítima, pode e debe denunciar. E aplaudo efusivamente que desmontase o manido argumento das denuncias falsas. Porén, a entrevista remata case de socato deixándonos coa sensación de que hai algo que non se acabou de esclarecer.

Por iso depositamos as nosas esperanzas no seguinte testemuño, un psicólogo que traballa en terapias con aqueles que exerceron a violencia machista na súa expresión máis crúa e visible e con condenas ás súas costas. Posiblemente sexa esta a entrevista de maior calado de todo o programa. Entre preguntas sobre a conveniencia de que estes “programas de rehabilitación” de maltratadores machistas conten con financiamento público e máis recursos ao anecdotario, este psicólogo por fin dá co quid: quen exerce a violencia machista non é un enfermo nin ten ningún tipo de patoloxía, a súa conduta insírese nunha ideoloxía e nunha forma de pensar que se corresponde co sistema patriarcal, un sistema social que o ampara e cuxa influencia se estende a medios de comunicación, sistema educativo, familia, etc. O mesmo patriarcado que impón dende a máis tenra infancia que os homes non choran, que os homes son valentes e fortes e que os homes teñen unha posición predominante con respecto á muller polo mero feito de teren nacido homes. Incluso chega a dicir sen pudor que os homes son analfabetos emocionais, porque así foron educados dende o berce. Todas estas ideas deslízanse cunha gran sutileza pero cunha enorme claridade, hai un problema de raíz que é social e político (oseasé, de todos e non só de dous) e que non se reduce ás hostias. Gústame este testemuño por unha razón creo que de peso: por fin se destaca a importancia de desterrar do sistema educativo e familiar o canon pedagóxico patriarcal que ao primeiro que dana é a quen logo torna en agresor, converténdoo nese tolleito emocional que no futuro é incapaz de ter unha relación equilibrada e sa nin coas súas parellas nin co mundo que o rodea. En definitiva, a violencia machista non é un problema que agromase no mundo así por que si e case de casualidade, senón que ten a súa causa directa no sistema patriarcal. O dito, a entrevista é curta pero a máis reveladora do conxunto.

A terceira entrevista protagonízaa un maltratador que por vergonza (e imaxino que pola mesma covardía que o levou a cometer todo tipo de barbaridades, pero isto só é unha apreciación miña) non quere dar a cara. Évole diríxese a esta sombra para indagar na psique do violento e chegar á outra cara da moeda. Está ben que se inclúa tamén esta perspectiva, non por parecernos algo horrendo e aborrecible deberiamos deixar de contar con ela, pois, como se recordaba nas entrevistas anteriores non falamos de monstros sen máis nin enfermos mentais, non hai unha única faciana nin un retrato robot do maltratador, pódense atopar en calquera rango de idade, estamento social, etc. Porén, resulta un relato un tanto superficial, talvez non poida ser doutro xeito tratándose dunha persoa que apenas está comezando a descubrir ata que punto ten un problema. Recoñece que é machista e recoñece o dano causado mais a confusión e a autocompaixón tamén impregnan o seu testemuño.

Chegamos ao último tramo do programa dedicado a Marina, unha supervivente (ela prefire autodenominarse así no canto de vítima) da violencia machista. Esta rapaza viviu nas súas propias carnes unha ringleira de actos violentos que comezaron polo máis sutil e simbólico ata as brutais agresións  psicolóxicas, físicas e sexuais. Agora pode contalo e válese desa mesma experiencia para axudar a outros a non caer, comezando polos adolescentes, sempre tan sensibles a determinado tipo de mensaxes. Nos seus talleres cos mozos e mozas, desmonta tópicos, conta a súa historia e axúdalles a detectar condutas e indicios. Unha labor encomiable e un esforzo case heroico que non debemos deixar de recoñecer aínda que poidamos non concordar ao cen por cen coas súas opinións, por exemplo (e non quero crer que esa fose a súa intención) pero tal e como o di podería parecer que as cifras de mulleres asasinadas cada ano perden certa relevancia en comparación coas que non se sabe que saíron felizmente dese burato, e dende a miña perspectiva non é moi prudente dicilo así. Mais iso non desmerece o seu testemuño nin o seu loable traballo e a escena do taller que leva a cabo coa mocidade é, sen dúbida, o máis agradecido de ver nun programa no que ata agora só vimos sordidez e realidades pouco esperanzadoras.

O programa é moi interesante e amosa unha intención real de intentar mostrarnos todos os puntos de vista, aínda que fracase en parte ou teña éxito parcialmente, depende de como se mire. E como, desgraciadamente, se evolucionou máis ben pouco no asunto, pode que sexa necesario seguir repetindo as mesmas consignas. Pero por que non arriscar un pouco máis? Por que non dar un paso máis alá e amosar a relación que gardan entre si todos os elementos? Menciónase a expresión “sistema patriarcal” no primeiro treito do programa para logo esquecernos dela e de todas as súas implicacións, e xa non digamos citar a palabra maldita, “feminismo”, nalgún momento das entrevistas, a cuxo caudal teórico non se recorre xamais como parte do remedio a prol de acadar a igualdade plena e real (supoño que os supers de Atresmedia así o quixeron, sería demasiado “radical” para eles). Para min faltan moitas cousas e sen querelo, porque se ve ese propósito totalizador que busca abranguer e non illar, acabou amosándose só a punta do iceberg e algúns rematan sendo, paradoxalmente, salvados polo analfabetismo emocional. E cómpre ir alén de todo isto, que está ben e pode ser útil, pero segue sendo a todas luces insuficiente.

Non por isto deixo de recomendar esta última entrega de Salvados (dispoñible no sitio web Atresplayer), precisamente por necesaria, porque hai que seguir falando destas cousas. Iso non quita que dende un punto de vista, que intentou ser construtivo e non destrutivo, eu vise cousas que me “chirriaron” un pouco, tomando por iso a palabra con esta "crítica" e considerando case imprescindible ampliar o que aquí se discute e trata. Espero que outros medios tomen exemplo e se animen a seguir profundando no debate e na discusión (rigorosa e non amarelista) acerca deste gran problema que debe ser erradicado.

Contos de Nadal (IV): “The Star Wars Holiday Special”

Este é, sen lugar a dúbidas, o decembro máis atípico da miña vida. Hai dúas cousas que lograron facerlle sombra a Mariah Carey, aos anuncios de colonias e a Justino (o novo rostro da lotaría do Nadal). Por un lado están as cuartas (CUARTAS!) eleccións que teñen lugar neste país no presente ano 2015 e, por se iso fose pouco, deixan o prato máis forte, unhas xerais, para o final. Xa se pode un imaxinar como anda o asunto, todos os candidatos a golpe de Jess Extender dialéctico para ver quen ten a pirola máis longa, sen que importe moito todo o demais. Pero por outra banda, hai un acontecemento que me fai bastante máis feliz e ese non é outro que o regreso da saga STAR WARS!!!

Antes de continuar debo pedir desculpas ao respectable porque ben podían termas reclamado. Hai cousa de ano e moito fixen unha publicación sobre o fenómeno Star Wars na que prometín unha continuidade que nunca chegou a producirse. Ía falar sobre as dúas triloxías acabadas da saga con máis detalle en publicacións máis específicas pero por diversos motivos que non veñen ao caso e que, fundamentalmente, son escusas, iso nunca chegou a ver a luz. E neste decembro confuso véxome obrigada a comezar a casa polo tellado. A publicación que traio hoxe tamén tiña ganas de facela pero en certo modo carece de sentido sen todo iso que nun momento dado tiña pensado facer sobre esta marabillosa saga. E como estamos en tempo de promesas, promesas e máis promesas eu tamén vou prometer algo (sobre todo a min mesma, o meu público non sei se mo esixirá) porque eu si que podo: prometo que despois desta publicación e da mais que probable reseña que farei despois do Nadal sobre O Espertar da Forza (que se estrea o próximo 18 de decembro), poñereime a tope con cada unha das películas da saga e intentarei traer á Cólquide o mellor monográfico sobre Star Wars en galego que se recorde nesta galaxia e mais na moi, moi lonxana.

Dito todo isto, debo formular unha segunda captatio beneuolentiae. Por que The Star Wars Holiday Special? Por que unha tortura china como preámbulo? Por que o documento warsie máis próximo ao esterco de todo o universo coñecido para celebrar un agardadísimo regreso cinematográfico? Ben, pois todo isto ten unha explicación. Algo longa, si, pero explicación ao fin e ao cabo.

Hai un ano e algo non había expectativas, só a constancia de que J.J. Abrams (Perdidos, as novas entregas de Star Trek) se propuxera resucitar a saga creada hai 38 anos por George Lucas. Non podía haber expectativas porque despois de asistir á xestación de tres truñacos a finais dos 90 e nos primeiros anos 2000 sobre a conversión de Anakin Skywalker en Darth Vader (con empachos de CGI, erros garrafais de casting e guións sen traza), os fans mirabamos con escepticismo que houbese alguén neste mundo capaz de meterse no freghado dunha terceira triloxía. Todo iso cambiou hai exactamente un ano, pois o pasado Nadal o Apalpador tivo a ben obsequiarnos co primeiro tráiler de O Espertar da Forza. E aquilo foi non un mar, senón un océano enteiro de expectativas. Nun minuto escaso había todo isto: unha voz non identificada dicindo que houbo un espertar e se o sentimos, o actor John Boyega ataviado co uniforme dun soldado imperial, un novo deseño de androide que logo soubemos que se chamaba BB-8, soldados imperiais nunha nave preparados para lanzarse a quen sabe onde, a actriz Daisy Ridley nun peculiar vehículo polo deserto, o intérprete Oscar Isaac pilotando un X-Wing, un tipiño todo de neghro que non parecía moi bo e que empuña o sable láser definitivo (máis semellante a unha espada medieval que ao tradicional sable láser) e, como guinda, o Falcón Milenario en pleno voo coa inmortal banda sonora de John Williams de fondo. Un minuto brutalísimo que nos puxo a todos os dentes moi longos.

Pero a cousa non rematou aí e seguiron xogando coa nosa fame e sede de material novo. En abril deste ano, un segundo tráiler teaser trouxo novas e poderosas imaxes para seguir alimentando expectativas: un destrutor imperial ruinoso nas areas do deserto co tema Binary Sunset de fondo, unha voz en off que repite case ao pé da letra aquilo que Luke lle revelaba a Leia en Endor no Retorno do Jedi (A forza é moi intensa na miña familia e todo ese rollo), a máscara de Darth Vader deformada e case presentada como reliquia, R2-D2 tocado por unha man biónica que non sabemos aínda moi ben de quen é (pode ser Luke ou pode non selo), un sable láser pasando dunha man a outra, máis X-Wings mentres a música sobe a fortissimo, sables láser do lado escuro, carreiras e explosións, un exército imperial enorme, destrutores, novos viláns, o novo androide BB-8, outra vez o Falcón Milenario... E como punto álxido case orgásmico a reaparición de dous dos personaxes máis queridos da saga, Chewbacca e un xa ancián Han Solo sentenciando o seu regreso de xeito metaliterario, coma se os seus propios personaxes fosen conscientes do agardados que estaban a ser por todos. Foi tal o subidón de adrenalina que me deu vendo este tráiler... É un puto peliculón en si mesmo, todo vai in crescendo, é imposible que non che entren ganas de ver a película despois de botarlle un ollo a este segundo tráiler.

Chega o mes de outubro e aínda coa resaca do día de Regreso ao Futuro, póñome a ver o tráiler definitivo. Aínda que este xa está máis centrado nos novos protagonistas desta entrega, non se escatima nalgún detalle nostálxico como a aparición de Leia e xa nos facemos unha idea de por onde poden ir os tiros (a loita da Alianza Rebelde elevada á categoría de lenda, o malo ten unha especie de obsesión con Darth Vader, etc.) pero os interrogantes sobre a trama seguen multiplicándose. E xa non quedan unllas que roer. Queremos ver a peli e queremos vela xa!!!

Mais, entre tanta euforia, houbo quen quixo acabar coas nosas ilusións ou simplemente achegar un pouco de cordura. Lembrades o día no que vistes o tráiler de A Ameaza Pantasma? Claro, non queredes lembralo. Quen quere! Todos pensaron que estaban ante o gran peliculón de finais de século e non foi así. Foi unha auténtica merda! Agora temos moita confianza depositada no xenio de Abrams e nas súas declaradas intencións de recuperar o espírito da primeira triloxía (eu a primeira) pero sexamos cautos e non mollemos tanto as bragas. Porque os creadores de Star Wars foron capaces do mellor pero tamén tiveron os collonazos de facernos tragar o peor. E, aproveitando que xa estamos no Advento e que ata o sobaco nos cheira a Nadal, non atopei mellor maneira de facer outra chamada á cordura de cara á estrea de O Espertar da Forza recordando a maior bazofia inventada só para aproveitar un pouco máis o descomunal éxito do primeiro filme de Star Wars estrenado en 1977: o especial televisivo de Nadal de Star Wars, titulado The Star Wars Holiday Special.

Hai que dicir que non estamos ante un especial de Nadal stricto sensu. Ao outro lado do Atlántico o concepto holiday é algo máis amplo e fai referencia á "temporada", neste caso á época final do ano na que os americanos celebran festas de suma importancia na súa cultura case ao mesmo tempo, pois nada máis rematar Acción de Grazas xa se embarcan no Nadal. Así que este enxendro televisivo estaba destinado a ser un produto polimorfo que tanto valese para unha cousa como para outra. Tiña que ter sido así, pero non foi. Xa entenderedes o porqué.

          O comezo deste pseudo-filme con momentos que o achegan ao entretemento made in José Luis Moreno é raro, raro, raro. Han Solo e Chewbacca van no Falcón Milenario fuxindo duns destrutores imperiais nun ecolóxico exercicio de reciclaxe de efectos especiais da película. A cabina do Falcón xa se ve máis cutre, coas intervencións de Harrison Ford e Peter Mayhew (o actor que estaba debaixo daquel felpudo con patas) gravadas para a ocasión. Parece ser que Han Solo ten que levar a Chewbacca onda a súa familia para a celebración do “Día da Vida” e non queda moi claro se ese día é o equivalente do Nadal, de Acción de Grazas ou do Big Culo Day na galaxia moi, moi lonxana. En calquera caso, xa imos percibindo un cheirume tan delicioso coma o do vertedoiro da Estrela da Morte.

Pero Han Solo salta ao Hiperespazo para deixar atrás ao Imperio e chegar máis axiña... aos créditos iniciais! Ben, están todas as estrelas de Star Wars, os seus contratos debían ter unhas cláusulas o suficientemente arteiras como para teren que estar alí. Están Mark Hamill, Harrison Ford, Carrie Fisher (que na súa presentación parece que vén de fumar un cóctel de opio, chocolate, estramonio e ourego), os actores que tiñan o traballo máis sucio e ingrato como Anthony Daniels (C3PO), Peter Mayhew (Chewbacca)... Se ata está a voz de James Earl Jones (Darth Vader) para que o lado escuro da Forza tamén celebre o Nadal con todos nós! Só sir Alec Guinness (Obi-Wan Kenobi) puido escapar a este desastre. Pero o máis delirante vén agora coa presentación da antes mencionada familia de Chewbacca, un desfile de wookies feos e horripilantes que non pasaron o casting de ningún filme de terror de serie B e por iso están aquí, felicitándonos o Nadal ou o que sexa así daquela maneira. Tal esperpento só é superado pola ringleira de estrelas invitadas que pechan os créditos: Bea Arthur, Art Carney, Diahann Carroll, The Jefferson Starship e Harvey Korman. Neste totum revolutum de celebridades que non veñen a conto só faltaba Benigno Campos para facerlles uns callos de bantha co leite azul que bebían Luke e a súa familia mentres lles bota unha cantiga sobre a batalla de Yavin.

Se o remix de famosetes non tiña moito sentido, menos ten a seguinte parte do especial a cargo da familia de Chewbacca, un retrato do modus vivendi da clase media wookie. Máis aburrido que un disco de Víctor Manuel. Unha sucesión de gruñidos estomagantes, sen acción e sen nada que nos resulte entrañable. Case non pasamos dos 10 minutos de especial e xa suamos sangue para poder continuar véndoo. Deducimos que a familia de Chewbacca está preocupada porque este non dá vido para a festa e chaman por skype a Luke Skywalker a ver se este lles pode dar algunha nova sobre o seu retraso. Hai que recoñecer que os esforzos de Mark Hamill por achegar algo de credibilidade nesta parte son encomiables. El inténtao pero aínda así a escena está forzadísima e nós seguimos bostezando.

E continúa o festival das cousas sen xeito. A primeira estrela invitada, Art Carney, propietario dunha ¿tenda?, atende a un garda imperial. Non vén a nada. E máis reciclaxe de escenas: Darth Vader ordena intensificar a busca dos rebeldes e fin, aí remata a intervención do vilán máis carismático da historia neste especial. E volvemos á casa da familia de Chewbacca! Nooooon, por favor!!! Arrincádeme os ollos!!! Para agravar a nosa sensación de estrañamento, a muller de Chewbacca ponse a ver unha versión galáctica de Larpeiros presentada por un travestido Harvey Korman. Suponse que a escena ten que ser graciosa. Non o é. Han Solo e Chewbacca continúan a súa fuxida. Volvemos coa familia de Chewbacca (en serio, mundo, que che fixemos?), que ve horrorizada por ¿televisión? que o Imperio decretou un bloqueo en plan Cuba ao planeta dos wookies, co que supostamente Chewbacca e Han nunca poderán chegar para celebrar o condenado Día da Vida que aínda non sabemos de que raio vai. Art Carney chega á casa dos wookies cargado de agasallos para todos. Ao avó wookie reghálalle unha fantasía erótica cibernética con Diahann Carroll (viva o bizarrismo!). E Leia e C3PO establecen contacto para... para... para nada! Simplemente xa era hora de que foran aparecendo. Levamos media hora no mesmo sitio, non pasou absolutamente nada, non hai nada que sexa propio do Nadal nin da "temporada" (de aí que comecemos a cuestionar o título do especial), nada entrañable, nada divertido nin nada entretido. Só unha sucesión de escenas inconexas que nos deixan estupefactos e nos dan ganas de matar á mente perversa que ideou isto.

A min tamén me está quedando esta cara...

Han Solo e Chewbacca aproxímanse ao planeta do segundo pero uns soldados imperiais irrompen na casa da súa familia. Por fin un mínimo de tensión, intúese algo de perigo. Pero logo asistimos a unha actuación de The Jefferson Starship e xa nos pasa. E agora no medio unha curta animada con algúns personaxes das seguintes películas (a primeira aparición de Boba Fett na historia da saga, vaia honor!). Que é isto? En serio, escribir a bitácora deste visionado non é nada doado, cada frase que compoño é máis absurda que a anterior. E aínda quedan 45 minutos de especial... Creo que desta non saio.

De verdade, quero marchar da puta casa dos wookies. Nin pena me dá que os soldados imperiais lle deixaran a habitación feita un cristo e os xoguetes rotos ao fillo de Chewbacca! Un tutorial a cargo de Harvey Korman para montar non sei que, Bea Arthur como taberneira na cantina de Mos Eisley (con canción incluída) e, por fin!, a chegada de Han e Chewbacca (que botan da casa a un soldado imperial da forma máis ridícula ever seen) culminan esta borrallenta achega ao universo Star Wars. Mais isto non podía rematar aquí, non. Unha morea de wookies vestidos de vermello en plan coro de gospel aparece xunto cos protagonistas do filme para desexarnos paz, amor, salú e que nos toque a lotaría ou eu que carallo sei! E LEIA CANTA UNHA PANXOLIÑA!!! Customizada, pero panxoliña, basicamente porque o que fixeron foi poñerlle letra ao tema principal da banda sonora de Star Wars. Inclasificable.

Meu pobre Harrison Ford... Vaia cara!

E damos grazas á Forza porque por fin acabou este bodrio saído da mente de cinco, CINCO!, guionistas con menos vergonza que Belén Esteban dicindo que hai que poñerlle aguaplast ao Coliseo de Roma. Un tostón de proporcións épicas, un auténtico pesadelo que só se emitiu unha única vez en 1978 e do que hoxe en día se avergoñan todos os implicados nel, optando por facer como que nunca existiu, aínda que hai quen o reivindica coma unha prezada peza de coleccionismo freak (que non friki, o concepto évos substancialmente diferente). Terrorismo televisivo de primeira orde que nin esquecemos nin perdoamos e que non lle gustou nin a George Lucas (e mira que a este fulano lle tira ben o carto), quen chegou a dicir que se tivese tempo e un martelo, buscaría e destruiría cada copia do especial. Unha aldraxe para a causa warsie que lembramos con altas doses de terror cómico nestas datas tan sinaladas para invitar á precaución ante a inminente estrea do Episodio VII.

Todos queremos neste Nadal ver un gran filme que estea á altura do desexado, esperamos ver unha gran película que nos volva facer soñar e crer nas posibilidades case infinitas desta saga. Pero se non é así, lembrade que sempre poderemos revisar aquela primeira triloxía coa que a Forza volverá acompañarnos sempre... 

Aquí vos queda o enlace ao especial completo en Youtube. Por se tedes tempo e valor!

O humor negro

Son unha mala persoa. Unha persoa horrible. Vítima da depravación da sociedade e culpable da miña mezquindade. Decidín facer propósito de enmenda e recoñecer que teño un problema. Non volverei rirme nunca máis con todo aquilo que unha vez me fixo gracia e me converteu no ser desprezable que son agora. Así mo ensinaron estes días os sabios de corazón puro e traxectorias sen mácula que condenaron toda tortura e represión, nunca dixeron barbaridades en serio, xestionaron magnificamente a torrencial choiva política dos últimos 20 anos e non se enriqueceron a costa da nosa cada vez menos incipiente e si máis acusada miseria. Eles, unxidos pola vontade divina e inxustos perdedores do poder que por dereito lles pertence, abríronme os ollos e mostráronme que o meu ruín e ignominioso costume de rirme de case todo (mesmo do máis grave e doloroso) é unha aldraxe á dignidade, á democracia e á mesma humanidade. Como podería tan innobre muller agradecer a xenerosa e admirable ensinanza destes virtuosos? Expiando definitivamente os meus pecados e exorcizando o lado escuro do meu sentido do humor.

Xuro que nunca máis volverei rirme das infames bromas chanantes a propósito dos malos tratos que sufriu Michael Jackson na infancia por parte de seu pai. Só un rufián que se faga chamar a si mesmo cómico pode cuspir con frivolidade que a expresión “Te doy una ostia y te pongo a bailar” a inventou o pai de Jacko. Repugnante.

Prometo non volver ser punk. Ou polo menos, non ese tipo de punk. E antes de correr ao meu Bershka máis próximo para mercar unha camiseta dos Ramones mentres finxo que sei quen son, acúsome de ter escoitado cancións con tanta mala ostia coma estas. E rirme.

Endexamais me veredes poñendo un só episodio das ofensivas e degradantes creacións televisivas de Seth MacFarlane. Oh, Dios! Só de pensalo pónseme a pel de galiña, cantas veces esta pobre e pecadenta alma felizmente redimida polos enviados das ghaivotas se ten partido as cachas con barrabasadas coma estas!

Xa os seus precursores tiñan moito delito...  

O cine de Tarantino nin tocalo. Frivolizar coa violencia e encima provocar risa? Indignante!

E que me dicides dos impresentables de Videofobia? Esas bromas sobre os caídos na rodaxe dunha película cutre de serie “último decimal do abecedario non atopado” dirixida e protagonizada por un Bruce Lee de terceira rexional simplemente non teñen nome. “Tío Owen! Tía Beru!” , “Se han pasado con la máquina de los rayos UVA” ou “Seguro que están acreditados al final como Churrasco 1 y Churrasco 2” son algunhas das obscenidades que lle dedican aos cadáveres dun accidente de avioneta real (e recalco que foi real) que saen no filme a partir do minuto 17:53...

A lírica grega de burla que tanto me gustaba arderá na inquisitorial fogueira da razón!

Mentórides, quen che puxo tan descaradamente

o cu onde antes tiñas a boca?

Ti peideas, non respiras, e a voz sáeche dun túnel.

Marabillado estou de como o de abaixo se che puxo enriba!

A paixón de Cristo convertida nun teatriño con música ñoña! Pero que é isto? Como non puiden velo antes? É o demo nas súas múltiples formas!

Portadas inclasificables que penso destruír na trituradora de papel da miña memoria se os meus valedores non teñen a ben secuestralas!

Memes humillantes e inxuriosos que ben merecerían pasar pola lupa dun decente censor!

Prometo tomarme en serio as máximas axiomáticas dos grandes profetas do meu tempo e deixar de consumir escarnios de extrema esquerda radical "rojirma" revolucionaria do soviet marxista-leninista-stalinista que me lavan o cerebro!

Alberto, non estás só! Xamais volverei burlarme do teu León come gamba, obra magna da gastronomía mundial, nin da vergoñenta forma que tiveron de expulsarte! Agora son sensible a calquera desgraza allea por pequena ou ghrande que sexa!

[...]

O humor negro. 

O que queira “firmar o contrato” xa sabe. O que non queira ten a opción de non volver ler estas liñas no canto de esixir corrección política e castigar a irreverencia coma se estivesemos matando a alguén. Salvo que nos atrevamos cos ídolos das relixións orientais que non nos tocan, aí non pasa nada e todos queremos liberdade de expresión (que tamén). Total, eu non me vou meter en política, terei ese mínimo de intelixencia e non coma o ghordo ese de barba e pinta de talibán que se dedicou a utilizar o chío chío ese do carallo co fin real para o que foi creado: soltalas aínda máis ghrandes (ríndolle a homenaxe que a el lle tería gustado, supoño), e a repercusión será mínima. E paro, porque se non me pechan o blog seguro que se autodestrúe intentando canalizar o lotirmo de rabia que me produce a hipocrisía que manda neste país e no que cada un saca a súa particular vara de medir.

Xa non son Charlie. Nin agora son Zapata. Son eu mesma e seguirei séndoo.

A caixa... tonta?: “Breaking Bad”

Se a día de hoxe aínda non amas incondicionalmente a Walter White/Heisenberg, o gran antiheroe da ficción catódica contemporánea, é que non es filla do teu tempo. Choveu un pouquiño xa dende que a AMC emitiu a quinta e derradeira tempada de Breaking Bad pero como esquecer a aquel mediocre profesor de química de instituto, cincuentón, enfermo de cancro e nas últimas que pasa a ser o “cociñeiro” máis talentoso e o narco máis perigoso e despiadado da historia do estado de Novo México? Como deixar caer no Lethes unha das mellores historias que pariu a televisión, ese recuncho de esperanza no que parece aniñar o máis interesante e novedoso que poden idear os guionistas do outro lado do atlántico anglosaxón? Hoxe, nun arrebato case nostálxico, inauguro unha especie de sección dedicada a comentar e loar as bondades (que tamén as hai) da sempre deostada e crucificada televisión con este pedazo de serie que sobrepasou todas as expectativas e cuxo protagonista creou un culto á súa figura só comparable a outros grandes mitos da pequena pantalla ao seu mesmo nivel de (escasa) moralidade como Tony Soprano.

O argumento non dista moito do que fun avanzando, mais cómpre recoller algúns matices, a fin de diseccionar dun xeito máis ou menos decente todas as interioridades desta marabillosa ficción creada por Vince Gilligan. Dende a emisión do seu capítulo piloto, en xaneiro de 2008, vimos e sentimos case de xeito rosaliano as penas de Walter White (encarnado maxistralmente por Bryan Cranston) coma se fosen nosas, mesmo cando a cousa se lle estaba indo moito das mans. Neste primeiro episodio, White era un completo fracasado, un químico de mente brillante incapaz de chegar a algo máis que non fose a docencia a adolescentes hormonados e cunha situación familiar abafante coma o propio clima de Albuquerque, onde reside. Pai dun fillo con parálise cerebral e coa súa esposa Skyler (Anna Gunn) embarazada de novo, Walter entra na cincuentena coa plena consciencia de que a súa vida non vale un can e que nada podería sacala desa anódina e trivial rutina. Para colmo de males, diagnostícanlle un cancro de pulmón en fase terminal, mais o que nun principio semella ser a puñalada definitiva remata por ser un novo comezo que se resume na popular alocución que dá título á serie.

Mais non desprecemos a nobre e honrada intencionalidade inicial dos seus actos: a fin de garantir a subsistencia económica da súa familia unha vez el morra, White decide explorar novas posibilidades de negocio aproveitando o seu desperdiciado talento como químico para fabricar o cristal máis puro que se viu nos cincuenta estados da unión, unha meta azul dunha calidade nunca vista até o momento que causa furor entre narcos e drogadictos de toda clase e condición. Para tan digna empresa, contará coa axuda do seu ex-alumno Jesse Pinkman (Aaron Paul), un camelo de pouca monta e improvisado “cociñeiro” (así se coñece no seu argot aos fabricantes de cristal) co que entabla unha relación complicada que oscilará entre un leal aprecio e o odio máis acérrimo durante as cinco temporadas do serial. Ah! E esquecíaseme un dato importante. Como bo temerario, Walter White introdúcese no mundo da droga sabendo que o seu cuñado, Hank Schrader (Dean Norris), axente da DEA, non tardará en intentar darlle caza ao alter ego que remata por devorar a súa pretérita personalidade: Heisenberg.

Grosso modo este é o argumento, con todos os seus xiros pertinentes (de citalos todos, algún despistado deixaría de falarme por meterlle spoilers a esgalla). O máis interesante desta serie, que non trata de descubrirnos nada acolloante ao estilo de Perdidos e que non se caracteriza por ter un ritmo trepidante con acción e máis acción, é a evolución dos personaxes. Moita xente confesa que a serie en si mesma non engancha e que algúns capítulos son incluso (terror!) aburridos, especialmente nas dúas primeiras temporadas. Pero isto é coma o da magdalena de Proust: se non che interesa o máis mínimo o que ocorre dentro da cabeciña dos personaxes has ter que deixar de ler. Breaking Bad cóntanos a historia dun tipo que pasa de ser un pusilánime e un sen sangue, cunha vida de merda e aburrida coma a nosa, a ser un fulano da peor calaña posible, un cabronazo obsesionado con gañar máis e máis e con facerse un nome no mundo do ilegal e o prohibido, un tipo egoísta e despreciable que esquece por completo a escusa (que non causa) que o levou a meterse a narco e que aínda así nos inspira empatía e compaixón, querendo sempre que saia de todos os berenxenais nos que, por certo, el soíño se mete. Sentímolo por el cando os temibles Tuco e Héctor Salamanca o poñen entre a espada e a parede, queremos que acabe con Gustavo Fring (Giancarlo Espósito) e se faga co control do negocio (porque o merece, é bo no seu e ten visión, claro está), percibimos coma el o perigo que o axexa ata nas comidas familiares cando o seu cuñado trata de dar co fabricante da meta azul sen saber o ten diante dos seus miolos e mesmo ao final, cando todo parece perdido e Heisenberg consume definitivamente a Walter White, desexamos que exista a remota posibilidade de que algo lle saia ben. E, todo hai que dicilo, os guionistas desta serie foron quen de darlle a este gran personaxe o final que se merecía e de dotalo de todos os claroscuros que fan que o comprendamos con tanta benevolencia a pesar das súas faltas e idas de perola, como, por exemplo, deixar morrer a Jane (Krysten Ritter), a moza drogadicta de Jesse, afogando no seu propio vómito ou dar morte a un dos secundarios máis carismáticos da serie, o matón e avó entrañable a tempo parcial Mike Ehrmantraut (Jonathan Banks).

Todo isto sucede cunha narración moi coidada, case de novela rusa. Walter White convértese en Heisenberg progresivamente, coas súas dúbidas e os seus medos ata transformarse nun ser implacablemente cruel, vítima dunha perversa metamorfose que os fans de Star Wars coñecemos moi ben (boeno, a de Breaking Bad está mellor contada, non cabe dúbida). E por outra banda, vemos como ao seu contrapunto, Jesse Pinkman, quen ao principio semellaba máis amoral e inhumano que Walter White, lle sucede o contrario. Mentres Heisenberg cae na tolemia inherente ao perigoso negocio da droga e non lle importa levar a quen sexa por diante con tal de acadar os seus violentos obxectivos (incluído o propio Jesse nun momento determinado), Pinkman vólvese máis consciente dos seus erros e das súas culpas. Tamén dubida, tamén ten arrebatos de brutalidade e agroma a besta que leva dentro pero a súa evolución tira cara o lado oposto da de Heisenberg.

Cinco temporadas, tempo máis que suficiente para debuxar tan interesantes retratos e regalarnos uns personaxes cunha caracterización tan formidable. Na era da rapidez é de xustiza recoñecer a gran idea de non extenuar á audiencia con episodios de recheo que non son máis que palla que nada achega á historia. Cómpre recoñecer debidamente que os guionistas non estirasen en exceso e innecesariamente unha serie que gracias ao equilibrio polo que optou pode presumir de ser redonda e simplemente excelente. E isto non o digo só eu nin millóns de televidentes en todo o mundo, tamén os galardóns distinguiron a calidade de Breaking Bad cunha morea de premios entre os que atopamos Emmys e Globos de Ouro que, por unha vez na vida, se puxeron de acordo co clamor popular. O pertinente spin off  tampouco se fixo agardar e Better Call Saul, a serie que conta a andanzas do estomagante avogado-espectáculo Saul Goodman (Bob Odenkirk) previamente a ter como cliente emérito a Heisenberg, xa é unha realidade (aínda que menda non tivo ocasión de velo). Mención aparte merece o merchandising, aínda que debo denunciar a masculinización do mesmo: por que collóns as camisetas ou os calcetíns de Breaking Bad que se venden en Primark (aí! Dando nomes e marcas!) son só de home? Por que eu, muller, non teño dereito a lucir unha camiseta algo menos saco e, si, un pouco máis entallada de Heisenberg, Los Pollos Hermanos ou calquera outro aspecto relativo á iconografía desta serie? Pensemos nisto.

Tediosas cuestións de xénero que é necesario revisar aparte, non podo deixar de animar a quen queira que lea isto a ver Breaking Bad. Non se lamentará tal visionado, sobre todo se deixamos de lado esa óptica da rapidez, da acción e e do ritmo vertixinoso (porque nin que isto fose unha peli de Michael Bay) que se nos impón para que un produto de ficción guste e enganche. É unha serie de matices, de personaxes fodidamente ben caracterizados e que recolle unha historia de violencia na que caben tanto a ironía coma a traxedia sobre as grandes miserias da condición humana. E pode que esta sexa a virtude de Breaking Bad e que por iso non nos custe tanto empatizar con Walter/Heisenberg: no fondo, todos poderiamos nun momento dado pasar ao outro lado e ser moi, moi, moi malos.

“A miña vaxina está furiosa!”

       

       Novembro. Día vixésimo quinto. Nin frío nin calor nunha efeméride que tempo hai que renunciou a toda emoción. Postureo. Total indiferenza que inspira unha redacción telegráfica e tediosa. Pero a miña vaxina está igualmente furiosa.

             Ata as 10:30 horas do día de hoxe non sabía quen era Eve Ensler. Nin me soaba. Mais o vasto océano de internet é realmente caprichoso e, nun día corrente de incesante buceo na busca de algo (coma sempre), din con este nome e cunha obra aparentemente célebre pero que tampouco me dicía nada a priori (semella que non abonda con ser celebrado para ser coñecido en todas partes): Os monólogos da vaxina. Ninguén crerá que isto foi unha mera casualidade sendo hoxe 25 de novembro, por outra banda, tanto me ten o que pensen os demais, pero de verdade que aconteceu así, do xeito máis fortuíto que un poida imaxinar. Nin sequera fun ao recurso fácil de poñer na caixiña dun Google que non estimou oportuno dedicarlle un doodle a este día de “loita” para rematar coa violencia contra as mulleres, unha categoría tan explícita como “literatura feminista”, non. Simplemente batín con ela, coma case todo o que cae nas miñas mans. E tan rápido como consumín esta obra sentín a necesidade de divulgar o meu entusiasmo con ese lector apostrofado ao que sempre me dirixo.

            Polo que puiden averiguar no tempo que levo a pé mentres escribo isto (unhas catro horas, aproximadamente), Eve Ensler é unha escritora e activista feminista norteamericana que no ano 1996 e logo de falar con centos de mulleres de todo o orbe publicou unha serie de monólogos inspirados nestas conversas que agrupou baixo o título Os monólogos da vaxina. Non esperedes sorpresas. A obra fala diso. De vaxinas. De conas. De ratas. De parrochas. De cricas. De cousiñas. De cousos. De aí abaixo. De chirris. De chochos. De montes de Venus e unha pila de sinónimos máis politicamente correctos ou non. De feito, así comeza a obra, cunha acertada reflexión sobre a denominación do órgano en cuestión e toda a eufemística desenvolvida arredor do mesmo, á que eu engado modestamente, como se puido comprobar, algunhas nomenclaturas moi galaicas que, loxicamente, Eve Ensler non coñece.

            Como se chega a escribir unha serie de textos sobre vaxinas nun mundo socio-culturalmente patriarcal no que non existe un contexto proclive a rematar falando de algo que está aí e que debería ser normal pero que non o é? Pois creando ese contexto. A premisa de Ensler é moi directa e dese mesmo xeito se presentou ante as súas entrevistadas, con algo tan simple pero tan tabú como preguntarlles polas súas vaxinas, o cal da pé non só a falar do propio órgano senón a debater algo tan pouco valorado como a relación das mulleres co seu corpo. Iso por unha banda e, por outra, tamén se serve diso como metonimia, introducindo outras cuestións que van máis alá dunha reivindicación sempre oportuna da sexualidade feminina, como a violencia sexual, a violencia obstétrica ou a maternidade (esta última quizais demasiado idealizada para o meu gusto, aínda que entendo que a autora queira finalizar e resolver a obra cunha mensaxe positiva).

No conxunto harmonízase a solemnidade dalgunhas pasaxes (o monólogo dedicado ás mulleres violadas na guerra dos Balcáns) con algunhas notas de humor mordaz sobre temas tan cotiáns pero pouco discutidos como a necesidade ou non de rasurar o pelo da vaxina (perfecta metáfora da opresión que supón a imposición dun canon de beleza cuxa obtención nos mantén demasiado ocupadas como para pensar no que iso realmente representa) ou o incomprensible rexeitamento que produce en homes e nas propias mulleres a exaculación feminina. Supoño que o primeiro gran propósito da obra é tratar de convencernos da necesidade de asumir e aceptar a nosa sexualidade sen prexuízos e desterrando todas aquelas ideas preconcibidas que o sistema patriarcal nos meteu tan sutilmente no hipotálamo e que chegamos a entender como “normais” como paso previo a afondar nas reivindicacións a prol da igualdade de xénero sen por iso renunciar á nosa identidade. Todo conflúe na nosa vaxina, nela albérgase o único órgano humano destinado exclusivamente a proporcionar pracer, a través dela sae a vida (literalmente) e nela materialízanse todas as misoxinias e toda a violencia simbólica que colle no mundo. Eve Ensler achéganos a unha realidade a veces graciosa e a veces penosa a través do principal gran tabú que nos impide reafirmarnos no que somos: o noso sexo.

Os monólogos da vaxina non é (nin creo que vaia ser) lectura obrigatoria en ningún centro educativo público nin privado e, afortunadamente, isto non é un “control de lectura” nos que a última pregunta sempre é “cal foi o capítulo que máis che gustou e por que?”, pero, se tivese que quedarme cun único monólogo, quedaríame sen dúbida con aquel que comeza cun rotundo A miña vaxina está furiosa! Resume á perfección o constante estado de indignación no que vivo dun tempo a esta parte, con todo este retroceso en materia de igualdade que a miña xeración está a vivir e que chega a provocar que ata bote de menos a política social de Zapatero (mamaíña do ceo...). Este é o monólogo do cabreo, a protesta e a irreverencia, no que se escolman todas as atrocidades ás que se somete a sexualidade das mulleres, perfectamente representadas na súa introdución: Un exército de persoas está aí fóra pensando en como torturar a miña pobre, xentil e adorable vaxina [...] putos torturadores de vaxinas! Ensler arremete contra toda a maquinaria sutil e non tan sutilmente torturadora das vaxinas: os tampóns (un puto algodón atascado aí abaixo), a “limpeza” dun órgano xa moi limpo por si mesmo, o instrumental xinecolóxico, as revisións xinecolóxicas, os tangas... E espeta unha frase que me deixou morta pero moi certa: eles odian, odian, odian, odian ver a unha muller sentindo pracer.

Agradezo de veras que unha autora como Eve Ensler se esmerase en divulgar feminismo e invitar a unha profunda reflexión cunha obra desenfadada e satírica, facendo así moito máis evidente a problemática da sociedade patriarcal sen necesidade de recorrer a monótonas disertacións filosóficas que non todos poderán entender. Sempre está ben falar claro e dicir VAXINA (por moito que, como di ela, sexa unha palabra que pareza dicir algo absolutamente oposto ao que realmente di), do mesmo xeito que debemos falar claro e dicir que se nos impón unha idea de beleza criminal (si, con todas as letras), unha sexualidade da que non debemos falar moito porque é algo pecaminoso e indecoroso, que se nos violenta de todas as formas posibles para reprimir e reducir calquera atisbo de contestación ás inxustizas do patriarcado... Ensler é capaz de conxugar todo isto baixo un título provocador que agocha moito máis e cuxo propósito vai máis alá de chamar a atención e facer que botemos unhas poucas risas (que tamén está ben).

Lectura recomendadísima para días coma o de hoxe ou, máis ben, visionado recomendado, xa que a representación teatral destes monólogos a cargo da propia Eve Ensler foi gravada e retransmitida por televisión no seu día a través da canle americana HBO (adxunto unha dobraxe ao español latino, a que atopei, vamos).

Adicado a todas as vaxinas furiosas do mundo.

Os meus preferidos do Youtube (I): Monstruosidades culinarias

        Con tanta sección nova non dou abasto pero, como dicía o cómico, a cabeza non para. Quen me coñece ben sábeo. Sempre o digo e sempre se me enche a bocaza que teño cando o digo: podo vivir sen Facebook, sen Twitter ou sen Instagram (de feito, non teño conta nesta última rede social) pero non podo vivir sen Youtube. Dende finais da década do 2000, mesmo cando tiña internet de manivela e o ADSL era unha realidade do máis exótica para min, sinto a imperiosísima necesidade de acudir polo menos unha vez ao día a este marabilloso portal de vídeos para coñecer a sacra verdade revelada dos internetes en formato audiovisual. Co tempo, comecei a confeccionar a lista dos meus imprescindibles, canles máis ou menos “molonas” que para min son case palabra de Deus.

Por suposto, dentro desa selección hai un bo puñado de vídeos ou canles dedicadas á cociña, unha das miñas afeccións e que trato de cultivar da forma máis autodidacta posible, sen xurados con “potocentas” estrelas Michelin que me humillen ante millóns de espectadores para que evolucione da bazofia á delicatessen. O problema é que o nivel pedagóxico dalgúns vídeos é máis que discutible: no canto de ensinarche a facer ben unha lasaña, empúrrante a perpetrar contubernios imposibles e cópulas máis condenables para a moral humana que calquera dos duetos de Pitbull ou a crear sabores infames que te levan a unha maior indignación que a que debeu asaltar a Kim Carnes cando lle dixeron que no seu cachiño en solitario de We Are The World só tiña que cantar dúas putas palabras e, encima, as dúas monosílabas (non mo credes? Comprobádeo clicando aquí).

Boeno, xa acabo coas metáforas musicais e vou ao gran. Porque a gastronomía tamén é cultura ou, polo menos, cuestión de culturas. Con todos vostedes, o ranking das maiores ignominias gastronómicas de Youtube, monumentos á estulticia culinaria capaces de convertir calquera das "guarrindongadas" de Robin Food en pratos do máis normaliño.

1.      Salchipasta

A tal Pepa que dá nome a este canal de cociña, Las recetas de Pepa, ten pinta de ser a típica avoíña entrañable que ceba á súa ampla prole domingo a domingo e á que un día, pode que sabiamente ou pode que non, un dos seus fillos convenceu para explotar todo o seu potencial culinario nas redes, intentando que todos nós amemos a tradición e o sabor puro da súa cociña do mesmo xeito que os seus achegados. Non lle vou negar a Pepa que posúa un don como outras tantas mulleres do estado español que se deslombaron toda a vida alimentando na rapazada como parte de outras tant(ísim)as labores que se lles obrigaba a realizar implicitamente logrando, pese a todo, acadar e manter un moi notable saber na cociña, iso que agora en Masterchef se coñece como “ter man”.

PERO! (Porque sempre hai un pero) Un (mal) día, algún dos asesores de Pepa debeu entrar en Instagram e logo debeu falarlle das bondades da nova cociña da posmodernidade estudantil, que inclúen a elaboración da primeira monstruosidade da lista: A SALCHIPASTA! Un horrible coito entre salchichas e spaghetti que, segundo di a propia Pepa, cuxo corpo foi tomado por un invasor extraterrestre, claro está; “es un plato muy original para los niños”. Terror! Salchichas industriais cocidas, unha das cousas que máis desprezo nesta vida! Tanto custa respectar a sublime insalubridade do produto? Unha salchicha por definición vai frita ou á grella, non vas mermar o seu aporte calórico e graxento nin a vas dignificar por moito que a metas en augha fervendo! Boeno, e o que xa é o colmo dos disparates é furala cuns spaghetti... Quedará graciosete, si, pero nada máis. 

Por certo, algúns dos detalles formais do vídeo non teñen desperdicio, como a cabeceira estilo 13TV ou algúns efectos de son. Anímovos a que vos marabilledes tamén con iso.

                                       

2.      Pastel de carne e tortilla de pataca

Vale, o seu acentiño asturiano é do máis rebonico (non sei por que teñen tan mala prensa os asturianos, creo que despois dos andaluces é o pobo do que máis veces oín falar mal a causa do seu acento, nunca me explicarei os misterios da intolerancia e a ignorancia) pero Isasaweis, como se fai chamar na súa canle de Youtube, provoca indixestión con algunha das súas receitas xa sen ter que probala. A atrocidade da que falarei a continuación non será a última nin a máis espantosa da súa canle, así que vaian preparando un barril de manzanilla se queren sobrevivir á lectura.

O peor de todo é que xa empeza en ton “acusica” a tipa cunha frase de espírito moi “hijoputista”: “esta receta me la enseñó un chico que cocina de maravilla”. Claro, lavando as mans coma Pilatos, así calquera! O caso é que o prato en cuestión componse dunha capa de tortilla de pataca (cuxas patacas van ao microondas, como non, primeira opción dos falsos profetas da cociña sa e hipocalórica), unha “intercapa” de pementos de piquillo e queixo e, por último, carne picada. E todo “rebozado” cun cento de lonchas de bacon que se torran e desgraxan debidamente dentro do molde coa calor do forno. Hai unha teoría que di que empeza a soar espontaneamente Rammstein na túa cociña se intentas facer este prato, concretamente Du hast. É demasiado de todo, demasiada mezcla de alimentos xa de por si pouco suaves... Ideal para os vascos que saen nos chistes, vamos, falta meter un chuletón para decorar!

                                       

3.      A Absolutely ridiculous burger

Unha preciosidade de nada máis e nada menos que 86 kg que converte en receita de Saber Vivir ao pastel de carne e tortilla. Intentar comela parece máis unha escena de Saw que algo pracenteiro e digno de gozar, feito ao que normalmente se asocia unha boa comida. E este tipo de retos gastronómicos para idiotas que tanto gustan na América de arriba son ideais para o meu adorado Adam Richman, o tipo máis inconsciente que se viu na pequena pantalla desde calquera dos alpinistas que saíron en Al filo de lo imposible. Richman, que tanto lle dá a unhas ás de polo superpicantes como a un burrito de tonelada e media, decidiu asumir este reto colectivo na segunda temporada do seu programa Man vs. Food, que todos coñeceredes mellor coa fidelísima tradución española do seu título: Crónicas carnívoras. Para tal empresa, rodeouse do máis granado (e tarado) da cidade na que se pode degustar este “manxar” de nome traizoeiro, mesmo uns fulanos disfrazados dos Kiss! Evidentemente, non foron capaces de acabala. O sitio do dono do restaurante de Detroit que ofrece este diplodocus das hamburguesas claramente é Conxo.

                                       

4.      Roliños de primavera

E pensará o respectable: que teñen de malo uns roliños de primavera? Son a cousa máis inofensiva do mundo! Certamente, sempre e cando os degustes no restaurante pseudochino máis autenticamente cutre da túa cidade (case sempre son conxelados) pero como te poñas nas mans do cociñeiro que lle fai publicidade en Youtube ao Alimerka (unha cadea de supermercados asturiana pouco coñecida por aquí) sal correndo! O que fai durante os 15 minutos que dura o vídeo da receita non ten puto sentido, pois non utiliza ningún, NINGÚN, dos ingredientes necesarios para facer o prato e chamarlle roliño de primavera a esa cousa que mete na tixola e quedarse tan ancho debería estar tipificado como delito no código penal. En Teixeiro hai xente presa por moito menos. Non se pode esperar nada dun fulano que comeza a súa videoreceita co típico chiste racista que fai que as coñas de Arguiñano sexan humor intelixente.

                                    

5.      Paella e gazpacho

Dúas realidades contra as que se perpetran verdadeiros atentados día a día nos internetes (boa conta disto xa a deu o Comidista nun par de posts antolóxicos que vos recomendo aquí e aquí). Eu, en concreto, voume centrar nas receitas que de ambos pratos nos ensina a italoamericana Laura Vitale, unha tipa verdadeiramente estomagante (esa forma de dicir hi, guys! ao principio de cada vídeo cun sobreagudo estatrosférico podería utilizarse como tortura en Guantánamo) que non debe cociñar nada mal pero cuxo coñecemento da cociña española é igual ao que eu posúo das linguas yupik. Con dicir que á paella lle bota chourizo (e todo o que debe ter na cociña, non lle bota magdalenas porque non lle cadra) sen deixar en ningún momento de meneala coma se fose un risotto e que deixa o gazpacho a medio triturar facendo que pareza un vómito, xa o digo todo.

                                     

Seguro que a torta de coco azul que describía Rober Bodegas no seu monólogo tiña mellor pinta que isto...

                                      

6.      Torta salgada vexetal con pan de molde

Un macrosandwich ao que a condutora da canle Recetas de cocina lle bota indiscriminadamente todo o que ten a man no frigorífico. Un totum revolutum que nos mostra coa escusa de que é un prato ideal para facer cos nenos e para regalar no día do pai. Descoñezo que clase de proxenitores quererían recibir como recoñecemento á súa labor paterna ou materna unha pila de rebandas de pan de molde nas que se aglutinan varias clases e conceptos de sandwich que non pegan moito e cuxo fío condutor son toneladas de maionesa e keptchup. Ao mellor estoume pasando e tampouco é para tanto, pero para min a “torta salgada” é digna merecedora de estar nesta lista de monstruosidades.

                                       

7.      Torta de Ferrero Rocher

Unha perturbada de nome Loli, que todo o que fai na cociña ten unhas proporcións titánicas, decidiu celebrar as 10.000 subscricións á súa canle de Youtube por todo o alto elaborando unha torta enorme que emulase a forma dos famosos bombóns que noutrora anunciaba a moi divina Isabel Preysler (cunha musiquiña moi "porno-Bershka" e moi rallante, por certo). A verdade é que dá no cravo e consegue a forma case exacta do chocolate en cuestión pero no medio de tanta pirotecnia culinaria dubido que sexa posible atopar algo con máis “enjundia”. Súas son outras creacións tamén esperpénticas coma o Kit-kat xigante, a torta de galleta Oreo, o super Kinder Sorpresa ou un biscoito animal print (para cando Primark se anime a vender comida de deseño a prezos populares, vamos). Nada que non vexamos a diario nas actualizacións de adictos ao Instagram.

                                        

8.      Cachopo con canela

Gonzalo foi con diferenza o concursante máis prolífico da última edición de Masterchef, pois a súa habilidade para crear mal rollo entre os aspirantes e o xurado só era superada polo seu innegable, e supoño que innato, talento para converter a cociña nun pesadelo que consegue que os problemas de calquera restaurante dos que salva Chicote sexan plácidos soños. Este gran farsante da cociña dos nosos días, que non sei como foi quen de pasar os casting, firma creacións de vangarda coma a “crema de foie” como recheo para unhas alcachofas (a quen se lle ocorre triturar un fígado de pato cirrótico e quedar tan ancho?) ou unha dubidosa homenaxe ás luras en tinta de súa nai, triturando a tinta en cru e deixando un arroz branco máis mazacote que un cacho de hormigón armado. Pero o colmo do retraso mental culinario foi o seu cachopo (que xa de por si se non te mata faite máis forte) rebozado en froitos secos e cun punto de canela. Si, meus señores, a miña reacción foi coma a do célebre Pepe Rodríguez: CANELA AO CACHOPO???  Pero non abondou para que o chimparan á rúa, porque outro aspirante fixo un cachopo queimado, mais na escala das atrocidades non sei que é peor, se queimalo ou tratalo coma unhas natillas... Sinto ter que poñer o momentazo (coa reacción da "Güela" incluída) en hipervínculo. E, xa desviándonos un pouco de Youtube, se queredes ver o programa completo, vinde para aquí.

9.      Vieiras recheas de pescada e gambas

A miña cultura da vieira difire moito da do resto dos seres humanos (non concibo unha vieira cunha salsa de bacon ou xamón, por exemplo) e podería entender que o respectable non estivese de acordo coa opinión que me merece a violación que Isasaweis lle fai ao meu bivalvo favorito... Pero nada máis, a min isto paréceme unha puta aberración!

                                         

10.  Pescada rechea de tortilla e salmón

O título xa o di todo. E fírmao tamén a antes citada Isasaweis. Os ollos saíronseme das órbitas con cada un dos pasos da receita e berraba NOOOOOOOOOOO como Enjuto Mojamuto cada vez que movía un dedo para rematar este prato.

                                          

 Non se cansará esta muller de cociñar para trolls???

         Boeno, ata aquí a escolma de barbaridades non confesas levadas a cabo na súa maioría por xente aparentemente apañada á que se lle foi moito pero que moito a perola! Mais non quixera despedirme sen render unha sincera homenaxe á honestidade e poñer en valor as monstruosidades culinarias de facto que tamén o son na teoría (e queren selo). Aviso: precisaredes un lavado de estómago xa sen probar bocado, pois ver calquera destes dous vídeos é peor que tomar unha infusión de sosa cáustica!