Unhas verbas...

Estes son días propicios para que se dean unha serie de emocións altamente mediatizadas. A compaixón volve revelarse coma o máis egoísta dos sentimentos. Posiblemente moitos tendan a sentirse mellor ou a sentirse mellores persoas facendo propias citas tan gastadas como “todos iamos nese tren”, “ánimo Galicia” ou “o meu máis sentido pésame ás familias”. Unha traxedia colectiva provoca que agromen este tipo de tópicos e sensibilizacións máis ben artificiosas: telexornais ou crónicas de sucesos que inciden e reinciden no morbo, música tráxica de fondo, condolencias institucionais nada reconfortantes... Porén, o impacto inicial que se produce cun acontecemento tan duro invita a pensar e a reflexionar. A min tamén.

Estamos bastante afeitos á violencia en todas as súas formas e moi anestesiados fronte ao infortunio alleo, o cal non quita que poidamos sentir unha mágoa real polos nosos semellantes, que efectivamente existe, máis alá de todas as influencias, ao meu xuízo, prexudiciais que veño de citar. A condición humana é así de contraditoria e sorprendente. E resulta un consolo ver que, no medio da miseria, aínda queda un espazo para a solidariedade, a xenerosidade e o dó. Isto último é das únicas cousas positivas que se poden sacar dunha eventualidade desta magnitude.

Trala condena á (des)información e a admiración por ese lado realmente humano das persoas, tan esperanzador e benévolo, chega o terceiro estadio, un estadio ao que creo que chegamos moitos estes días, non só eu: as inevitables preguntas sobre o sentido e fugacidade da vida. Somos incapaces de asumir unha existencia que non nos sitúe no centro do universo, da creación para algúns, pero, en cambio, non tardamos en vernos tan insignificantes na fumareda do desastre. É o imprevisible do final e das súas causas e circunstancias o que nos provoca medo e respecto, o que nos asusta penetrando en nós coma un calafrío que percorre todo o noso corpo. Mais, por que choras, Marcia?, diríalle Séneca a esta Galicia que se deitou destrozada e se ergueu aturdida, pois a morte, mesmo esa morte temperá que tan inxusta nos parece (coma se o pasamento dun ancián non fose merecedor de lamento algún), é algo natural e só a través dela percorreremos un camiño máis elevado. Porén, contrariamente ao que pensan os que dirixen as súas pregarias a algún ídolo de mármore mentres eu “garabateo” esta ridícula cavilación, isto é o único que temos, unha brevitas que se esfuma nuns días, uns chanzos que non tardamos en subir, unha pequena montaña de area que axiña escalamos, un mencer que logo chega ao luscofusco.

Todo continúa, todo segue e πάντα ῥεῖ. Nunca volveremos vivir nada semellante, xa virá outra desgraza que poida soterrar esta no máis profundo do noso esquecemento e que nos volva lembrar dun xeito aínda máis macabro pero igualmente efémero o que nunca deixamos de ser: simples mortais. Con todo, que ningún dos vosos pasos sexa en van, mañá volveremos vivir un primeiro día do resto da nosa vida e teremos unha oportunidade máis, non para redimirnos e petar ás portas do ceo, senón para poder sentarnos e dicir: xa está, valeu a pena. Isto é todo.