Aínda que eu non teño o
don da oportunidade (ou do oportunismo, depende como se mire) e poucas veces me
deixo arrastrar pola actualidade ou por algo que se lle pareza, pois a miúdo
semella que vivo na miña nube particular na que me empecino en evocar como
marabillosos tempos e artes que nunca volverán; hoxe vou falar, máis ben citar
algo que me entusiasmou de verdade.
O que virá a continuación non chega nin a publicación,
sobre todo no meu caso, xa que na confección da miña prosa blogueira adoezo dun
horror vacui que me impide ser breve,
clara e concisa e que, pola contra, me leva a meter un montón de verborrea de
sentido máis que discutible. Pois nada, no día de hoxe, un día calquera na miña
vida e na de Enjuto Mojamuto, pois ambos temos máis ou menos as mesmas
afeccións, abro internet e vexo isto:
Pois si, nunha tradición que se remonta a hai un par de
anos e que eu considero bastante sa polo seu anecdótico pero importante valor
divulgativo, Google lembrounos hoxe cun novo doodle que neste mesmo día o gran Albert Camus tería cumprido 100
anos. Xa transcorreu un século enteiro dende que veu ao mundo un dos mellores
escritores de todos os tempos, un autor único e un verdadeiro mestre do drama e
a narración. Gracias a este pequeno, ínfimo detalle, volvín lembrar de novo,
sen vir a conto pero dun xeito precioso, como me conmoveu algunha obra deste
autor, ao que xa lle dediquei unhas poucas liñas neste blog e sobre o cal
recoñezo que aínda non estou preparada para publicar nada, non son quen de
facer algo á altura de tamaña xenialidade. Se cadra é por iso polo que
aproveito a mínima escusa para falar del, con pequenos retallos e nimiedades
que arrexuntadas poidan compoñer un todo que o homenaxee debidamente. En fin, a
miña relación cos meus ídolos non sempre é doada…
Boeno… Camus, como era de esperar, volveu vencer a
esta humilde lapicida (chamarme escritora sería moito macular a súa memoria e a
de outros tantos), que, nas súas limitadas capacidades, volve recorrer á
magnificencia do seu idolatrado autor para ilustrar a tremenda paixón que sente
pola súa obra…
Hai cousas das que
nunca me gustou falar. Cando entrei na prisión comprendín despois de pouco tempo
que non me gustaría falar desta parte da miña vida.
Máis tarde deixei de
dar importancia a esas resistencias. En realidade, non me consideraba realmente
encarcerado os primeiros días: esperaba vagamente que algo novo acontecese. Foi
só despois da primeira e única visita de Marie cando todo comezou. Dende o día
no que recibín a súa carta (dicía que non lle permitían vir máis porque non era
a miña muller), dende ese día, sentín que a miña casa era a miña cela e que a miña
vida paraba alí. O día da miña detención encerráronme primeiro nunha habitación
onde había algúns detidos, árabes na súa maioría. Riron ao verme. Despois
preguntáronme que fixera. Dixen que matara a un árabe e permaneceron entón en
silencio. Pero pouco despois caeu a noite. Explicáronme como había que arranxar
a esteira onde tiña que deitarme. Enrolando unha das extremidades podía facer
un cabezal. Toda a noite as chinches correron sobre o meu rostro. Algúns días
despois illáronme nunha cela onde me deitaba nunha táboa de madeira. Tiña un
cubo para as necesidades e unha almofía de ferro. O cárcere estaba no alto da
cidade e por un ventanuco, podía ver o mar. Un día no que eu estaba aferrado
aos barrotes co rostro tendido cara a luz, un gardián entrou e díxome que tiña
unha visita. Pensei que era Marie. E era ela.
Para ir ao locutorio
seguín un longo corredor, logo unha escaleira e, por último, outro corredor.
Entrei nunha gran sala onde entraba a luz por un amplo vano. A sala estaba
dividida en tres partes por dúas grandes reixas que a cortaban en lonxitude. Entre
as dúas reixas había un espazo de oito a dez metros que separaba aos visitantes
dos presos. Vin a Marie fronte a min, co seu vestido de raias e o rostro
bronceado. Ao meu lado había unha decena de detidos, na súa maioría árabes. Marie,
rodeada de moras, estaba entre dúas delas: unha velliña de labios apertados,
vestida de negro, e unha muller gorda, destocada, que falaba moi alto e xesticulaba
moito. A distancia entre as reixas facía que os visitantes e os presos tivesen
que alzar moito a voz. Cando entrei, o ruído das voces que rebotaban nas
grandes paredes núas da sala, a crúa luz que caía do ceo nos cristais e refluía
na sala, produciume unha especie de atordamento. A miña cela era máis tranquila
e máis escura. Necesitei algúns segundos para adaptarme. Porén, rematei por ver
cada rostro con nitidez, debuxado na plenitude do día. Observei que había un gardián
sentado na extremidade do corredor entre as dúas reixas. A maioría dos presos árabes
e as súas familias estaban de xeonllos fronte a fronte. Non berraban. A pesar do
tumulto, lograban entenderse falando en voz extremadamente baixa. O seu xordo
murmurio combinábase dende o chan, coma un baixo continuo, coas conversacións
que se entrecruzaban sobre as súas cabezas. Percibín todo rapidamente ao adiantarme
cara Marie. Xa pegada á reixa sorría cara min con todo o seu ánimo. Atopeina
moi fermosa e non souben dicirllo.
«¿Como estás?», preguntou
en voz moi alta. «Xa ves.» «¿Estás ben? ¿Tes todo o que precisas?» «Si, todo.»
Calamos e Marie seguía
sorrindo. A muller gorda vociferaba ao meu veciño, sen dúbida o seu marido, un
tipo alto, rubio, de mirada franca. Era un fragmento dunha conversa xa comezada.
«Jeanne non o quixo»,
berraba a muller. «Si, si», dicía o home. «Díxenlle que ao saír recuperaríalo,
pero non o quixo.»
Marie berrou pola súa
parte que Raymond me mandaba saúdos e dixen: «Gracias». Pero apagou a miña voz
a do veciño que preguntaba «se estaba ben». A súa muller respondeu rindo «que nunca
se sentira mellor». O meu veciño da esquerda, un rapaciño de mans finas non
dicía nada. Notei que estaba fronte á velliña e que ambos se miraban con
intensidade. Pero non tiven tempo de observalos máis porque Marie berroume que
era necesario esperar. Dixen: «Si.» Ao mesmo tempo mirábaa e sentía desexos de
apreixar os seus ombros por riba do vestido. Desexaba ese tecido fino e non
sabia que outra cousa cabía esperar. Pero iso era sen dúbida o que Marie quería
dicir porque seguía sorrindo. Só vía o brillo dos seus dentes e os pequenos
pregues dos seus ollos. Berrou de novo: «¡Sairás e casaremos!» Respondín: «¿Ti
cres?» pero foi sobre todo por dicir algo. Dixo entón rapidamente e sempre moi
alto que si, que me absolverían e que volveríamos bañarnos. Pero a outra muller
berraba pola súa parte, dicindo que deixara un cesto na entrada. Enumeraba todo
o que puxera nela. Era necesario verificalo porque todo custaba moito. O meu outro
veciño e a súa nai seguían mirándose. O murmurio dos árabes proseguía por
debaixo. Fóra, a luz semellou inflarse contra o ventanal.
Sentíame un pouco mal e
quixen marchar. O ruído facíame dano. Pero, por outra banda, quería aproveitar
aínda máis a presenza de Marie. Ignoro canto tempo pasou. Marie falaba do seu
traballo sen deixar de sorrir. Cruzábanse os murmurios, os berros e as
conversas. A única illa de silencio era, ao meu lado, o rapaciño e a anciá que
se miraban. Pouco a pouco, levaron aos árabes. Case todo o mundo calou dende
que saíu o primeiro. A velliña aproximouse á reixa e, ao mesmo tempo, un
gardián fixo un sinal ao fillo. Este dixo: «Adeus, mamá», e ela pasou a man
entre dous barrotes en sinal de despedida lenta, prolongada.
Saíu mentres entraba un
home, co sombreiro na man, e ocupaba o seu posto. Trouxeron un preso e empezaron
a falar animadamente, pero a media voz, porque na sala volvérase facer o silencio.
Viñeron buscar o meu veciño da dereita e a súa muller díxolle sen baixar o ton,
coma se non notara que xa non era necesario berrar: «¡Cóidate moito!» Chegou a
miña quenda. Marie fixo un xesto de que me bicaba. Volvinme antes de desaparecer.
Permanecía inmóbil, co rostro apertado contra a reixa e o mesmo sorriso roto e
crispado.
Pouco despois
escribiume. A partir dese momento comezaron as cosas das que nunca me gustou falar.
De todos modos, cómpre non esaxerar. Para min resultou máis doado que para outros.
Porén, ao comezo da miña detención, o que me resultou máis duro foi ter pensamentos
de home libre. Sentía desexos de estar nunha praia e de baixar cara o mar. Imaxinaba
o rumor das primeiras ondas baixo a planta dos meus pes, a entrada do corpo na auga
e a súa liberación nela; de súpeto sentía ata que punto se estreitaban os muros
da miña cela. Esa fase durou algúns meses. Despois, só tiven pensamentos de preso.
Esperaba o paseo cotián no patio ou a visita do meu avogado. Organizaba moi ben
o resto do meu tempo. Pensei entón, con frecuencia, que se me tiveran feito vivir
no tronco dunha árbore seca sen máis ocupación que mirar a flor do ceo sobre a miña
cabeza, teríame afeito pouco a pouco. Tería esperado os voos dos paxaros ou os encontros
das nubes como agardaba aquí as curiosas gravatas do meu avogado e como, noutro
mundo, agardaba ata o sábado para estreitar o corpo de Marie. Pero, pensándoo ben,
non estaba nunha árbore seca. Outros eran máis desgraciados ca min. Era ademais
unha idea de mamá, e ela repetíaa con frecuencia, dicía que un acababa por
afacerse a todo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario
Nota: só un membro deste blog pode publicar comentarios.