Sobre aquel meniño...

Canto me tivese gustado regresar neste luns de setembro anegando de parvadas estas páxinas virtuais nas que de cando en vez me concedo o furtivo pracer de garabatear un pouco. Pero semella que se abriron as cancelas da miña conciencia. Non é a primeira vez que me sucede, mais o proceso neste nefasto e infausto primeiro mundo no que habito é un tanto estraño. A guerra sempre acontece noutro lugar, os asoballados sempre fan por sobrevivir noutro sitio alén das nosas fronteiras, a desgraza sempre aniña nos recunchos máis afastados e parece que nunca nos vai tocar a nós. Gran falacia coa que autoenganamos á nosa anódina existencia.

Seguramente durante estes días, o 100% dos meus hipotéticos lectores viron esta instantánea:

Sabedes? Creo que non fai falta converter isto en parte do espectáculo sensacionalista dos últimos días. Todos coñecedes ben a foto da que falo. Crúa, non si? Brutal, dura, impactante... Sinxelamente horrible. Coa que está caendo parece mentira que os nosos gobernantes, os mesmos que falan de unión e solidariedade, non amosen nin un ápice de sensibilidade. É unha obscenidade que nesta Europa tan civilizada e orgullosa de si mesma esteamos a construírnos un muro da vergonza que non está feito de pedras pero que leva toneladas de desprezo pola vida e os dereitos humanos, que é aínda máis forte que calquera rocha. Coa súa habitual arrogancia e desdén, os nosos amorais líderes miran cara outro lado e pasan persoas dun lado a outro coma quen que leva o gando a pacer. Que o resolvan outros, nós máis non podemos facer. Unha ruín consigna que se repite coma un mantra mentres os humillados e ofendidos morren aquí e acolá sen que ninguén admita un mínimo de responsabilidade nin se erga para dar un paso adiante na dirección correcta.

E mentres todo isto pasa pola nosa cachola con suma rapidez, apagamos a tele, dobramos de novo o xornal ou desconectámonos de internet por un intre. E volvemos a ese bucle só que doutro xeito: teño que rematar este choio canto antes, vaia merda que se me acabaron as vacacións, os fillos de puta da compañía telefónica seguro que me cobran igual aínda que botei unha semana sen servizo por culpa dos desghraciados que foron ao cable de cobre, estou ata os mesmísimos da miña parella que non me comprende, non hai dereito a que meus pais me falen dese xeito, non é xusto que fulano reciba máis atencións ca min, para a semana teño que facer estoutro e xa me fode, non valoran o meu traballo...

E de súpeto dáste conta de que non es mellor que todos aqueles que desprezaches ao ver a fotografía do neno afogado tirado na beira do mar coma se fose un pouco lixo.

Non me gusta citar autoridades excesivamente canónicas (no sentido máis eclesiástico do termo) pero non podo deixar de lembrar a Xesucristo. Non só collemos a primeira pedra, senón que a tiramos e despiadadamente para logo coller a segunda e volver tirala aínda cunha maior crueldade. Non temos a mesma responsabilidade que aqueles que situamos nunha escala superior e que outros prefiren chamar “caste”, claro que non. Pero somos responsables e culpables de minimizar o problema do mesmo xeito que o fan eles. Unha imaxe pode parecernos tremenda e brutal, pero a nós non nos vai pasar e nós tamén temos problemas. A poética do desastre é xenial para ligar ou facerse notar nos foros públicos do noso tempo, sexa mediante chíos ou estados que admiten un maior número de caracteres, e aí empeza e remata o noso compromiso. O meu tamén, supoño. Custa recoñecer que formamos parte da abominable clase de persoas que agochan a cabeza na terra, mais aí estamos. Todos os que nos horrorizamos e consternamos coa imaxe daquel meniño pero logo volvemos magnificar as nosas rutinas e “problemáticas” esquecendo por completo a monstruosa ignominia que vimos hai escasos segundos e deixando de valorala coma a putada que realmente é para choricar porque non sae o sol.

E a nosa conciencia volve enclaustrarse.

Acúsenme de politicamente incorrecta, existencialista, nihilista e todos os –ista máis aborrecibles do mundo, mais temo que esta é a realidade e non quería máis que facerme eco dela, mirarme no espello e poñer un pouco os pés no chan, ese chan que o Deus de Curros Enríquez non quería contemplar e con razón. É moi posible que non poidamos facer moito e moito menos que nas nosas mans estea a solución. Nós non provocamos as guerras inxustas que condenaron á familia do meniño (unha de tantas que non parecen ser máis ca un número a ollos dos poderosos) a atopar a morte cando o único que querían era vivir lonxe das bombas, da fame, das violacións, das torturas e da represión. Mais o que temos que atallar xa é a nosa forma de ver as cousas e de valorar as inxustizas. Eles, os de aquí e os de acolá, eses tiranos que xogan con nós coma se fosemos marionetas cos seus conflitos porque si e as súas cobizosas contendas, conseguiron que nos vexamos coma o embigo do mundo. Conseguiron que non sexamos capaces de ver a miseria máis alá duns poucos segundos. Dicimos “que pena” pero logo montamos un cirio porque non nos gusta a comida que toca hoxe. Así somos e así debemos de deixar de ser. Logo cada un é moi libre de decidir se quere ou debe dar o seguinte paso.

E esa soberbia é mala compañeira, porque no fondo sabemos e somos moi conscientes de que mañá nos pode tocar a nós.

Xa, xa sei que nadando nunha piscina de dólares é moi doado cantarlle a iso de cambiar o mundo, pero a canción non deixa de ser moi apropiada...

Bo comezo de semana. Para nós sempre é un bo comezo.