Os meus preferidos do Youtube (II): "El Tornillo"

Vale. Dende xa a miña tremendísima popularidade (por favor, non me fagades rir) baixará tanto como baixou Hollande nas enquisas dende que se apoltronou no Elíseo. Cónstame que as miñas inclinacións políticas e ideolóxicas molestan un chisco en determinados sectores, sobre todo porque uso sen ningún tipo de pudor e me parece completamente normal e comprensible un termo tan negativamente connotado como FEMINISMO. A moitos próenlles estas catro sílabas tanto ou máis que unha hemorroide e xa se contan por centos os neoloxismos perpetrados por unha humanidade acomplexada para rebautizar esta ideoloxía que nada ten de malo nin depredador dun xeito máis aséptico e (horror!) politicamente correcto. Boeno, eu declárome obxectora de conciencia a tal tendencia e nesta segunda entrega dos meus preferidos do Youtube non vou falar nin de igualdade real entre sexos, nin de humanismo, nin de relativismo existencial posmoderno apocalíptico nin de farrapos de gaitas varios. Que xa vou vella para andar con circunloquios e para non falar claro, “leñe”! Vou falar de feminismo. Porque me peta. E punto, porque nin que estivese eu aquí indicando o camiño cara a cámara de gas por defender a idea radical que sostén que as mulleres somos persoas.

Moito antes de que o coletas o petase nunhas eleccións a ese chiringuito que é o Parlamento Europeo, moito antes de que a Marhuenda lle saísen urticarias só con oír o nome de Pablo Iglesias e moito antes de que a Monedero comezaran a chamarlle Billetero (como mola a iconografía da esquerda española, por certo), comezou a súa singladura polos internetes un espazo coñecido como La Tuerka. Si, con “k”, porque somos moi antisistema e molamos que te cagas. Eu comecei a seguir este espazo de debate en Youtube presentado por un Iglesias que aínda tiña o piercing na cella con certo entusiasmo por dous motivos fundamentais: os tertulianos non andaban a hostias nin se insultaban cada cinco segundos (incluso respectaban as quendas de palabra e deixaban falar aos demais) e os temas a tratar eran minimamente interesantes e incluso arriscados se temos en conta cal é o actual estándar deste formato en bodrios televisivos tales como Las mañanas de Cuatro, Al rojo vivo, La Sexta noche e 13 TV en xeral. Notábase un certo interese por ser trascendental e facer algo diferente, víase que os promotores do espazo eran xente preparada e versada en determinados temas que comezaban a saír do ámbito académico para divulgárense nunha das maiores prazas públicas do mundo contemporáneo, Youtube. A min gustábame. Moito antes de que se constituíra o primeiro círculo de Podemos (moi poucos poden dicir tal cousa). Logo veu o tsunami de Podemos, Iglesias quixo ser o Iñaki Gabilondo do espírito do 15-M tendo o seu propio espazo de entrevistas, Monedero empezou a ser especialmente estomagante (por que berra? Por que? Como diría Mourinho) e menos mal que nos queda Facu Díaz. E Irantzu Varela.

Coma sempre, o feminismo foi o último en chegar a La Tuerka. Sempre é o último en chegar a calquera organización política, loita social e medio de comunicación (xa non digamos de masas). Pero un bo día a Faktoria Lila comezou a producir o seu microespazo (curtiño, non vaia ser que nos herníemos aínda que nos consideremos súper de esquerdas) feminista, titulado El Tornillo e conducido por Irantzu Varela. A idea era que en apenas cinco minutos se divulgasen unha serie de conceptos vinculados ao feminismo e se analizasen algúns dos problemas que aínda teñen que enfrontar as mulleres nun mundo actual máis machista e patriarcal que nunca (si, aquí tamén, non só en Oriente, que aquí tamén hai quen practica relixións coa mesma orixe), formato que só funciona se o que transmites o fas dunha forma moi directa e clara e con algo de chispa. E é o caso. O certo é que sen grandes disquisicións, a tal Irantzu dá no cravo case sempre. Isto non é palabra de Deus, claro está, e tamén discrepo con algunha cousa que di, con algunhas das citas que trae a colación e con algúns dos personaxes históricos e coetáneos que pon como exemplos (son escéptica con algúns dos ídolos contemporáneos da esquerda actual, que lle imos facer?), pero adoita atinar con bastante precisión nas súas breves reflexións.

Traio a Irantzu á Cólquide non só pola súa concisa e sisuda reflexión que valoro moi positivamente, senón polo humor ácido, nada compracente, co que impregna cada vídeo. A irreverencia é a nota predominante dende o momento en que se decide que todos os vídeos comecen cunha intro con banda sonora das Vulpes. Non lle recomendo esta sección de La Tuerka aos gurús do humor branco, ese que segundo os seus defensores non se mete con ninguén, é amable e respectuoso e... aburrido como ir de cañas con Luis del Olmo! O caso é que se non simpatizas co ton satírico e mordaz de Irantzu (algo que chama a atención tendo en conta que é case coma Eugenio e está sempre moi seria) nin tampouco coa súa perspicua claridade e, si, radicalismo (porque vai á raíz das cousas, ser radical non é nada pernicioso), mellor que poñas o canal de Silvia Tortosa e sigas vivindo no país da gominola, crendo cousas tan de ciencia-ficción como que xa acadamos a igualdade plena e trapalladas desas. Precisamente por iso, por contalo sen cortapisas, Varela topou coa comunidade troll en pleno, tendo que aguantar comentarios non só repugnantemente machistas senón que caen no terrorismo disuasorio máis puro.

“Boenoooooo! Que a “tipeja” que escribe este blog é de Podemos, bolivariana e o mal encarnado! Mira que cousas ve en interné! Vaia pieza”. Xa o estou oíndo. Ou lendo. E tamén ma trae... Boeno, iso, que non quero faltarlle a ninguén nin meterme coa xente que ve porno duro con cabalos. Como ideolóxica e politicamente non estou casada con ninguén (afortunadamente e moito menos con Podemos) podo ver con máis ou menos indixestión case de todo (boeno, ao mellor os vídeos de propaganda de Vox non, en fin, todo ten un límite e iso non entra nin con un quilo de omeprazol). Ademais, pese a que El Tornillo se fai baixo o amparo de La Tuerka, non vexo eu que represente moito a Podemos e viceversa. Coma case todos, non tardaron en asimilarse a esa casta (si, díxeno: casta!) que non dubida en subirse ao tren do feminismo mentres a súa repercusión é mínima aparentando ser moi guays e moi comprometidos coa igualdade e logo, cos bos resultados na man, non tardan nin un chisco en baixarse e dicir que iso non é prioritario e que despista a loita de clases e a aniquilación da troika. Que as súas cores sexan malvas non ten absolutamente nada que ver, mais ben semella unha provocación e unha apropiación indebida moi consciente.

Boeno, non me desvío máis que senón ao final falo de todo menos do que quero falar e acabo coma eses vetustos catedráticos tan encantados de coñecerse a si mesmos que ao final da conferencia só falaron do que tiñan que falar cando citaron o título da palestra. Xa fun poñendo algún dos vídeos que máis me gustaron deste espazo conforme avanzaba a redacción pero decidín deixar case para o final o que para min é O vídeo do Tornillo. Aquel cuxo título reza Yo no soy feminista, dando un repaso a un par de mitos e verdades sobre esta cuestión.

Recomendo a quen lle interese, a quen non se ofenda rapidamente con estas cousas e a quen non vaia pola vida chamándolle a todas as que pensamos deste xeito ou parecido que somos unhas nazis histéricas feministas, feminazis histéricas ou como sexa esa orde de conceptos tan pouco vinculados entre si e tan manidos pola misoxinia en xeral, que vexan os vídeos de El tornillo, que se poden atopar na canle de Youtube de La Tuerka. Porque non, isto non é “Pablemos”.